Intro - wat vooraf ging

Ooit heb ik me ingeschreven voor de eerste editie (50M) van de Bello Gallico, omdat de route mij aansprak, een bestaand pad door het Nationaal Park de Hoge Kempen in Limburg! Ik ben opgegroeid met de Kalmthoutse Heide als achtertuin, dit parcours zou mij zeker liggen. Mooi, veel zand en wat heuveltjes, goed beloopbaar.

De vergunning werd ingetrokken -vermoed ik- en uiteindelijk hebben de organisatoren twee weken voor de start zelf nog een route in elkaar gebokst, die nu de huidige Bello Gallico is geworden. Als een groentje liep ik die dag de eerste 20km in de kopgroep tot de suikers op waren, nadien heb ik in het wiel van Addie -mentaal totaal leeg- de finish bereikt. We zagen onderweg zwalpende lijken door de bossen dwalen, totaal incapabel de route te volgen. 100 mijl, dat ga ik echt nooit doen! Toen kwam men op de proppen met het concept Legends Slam en werd het verplichte kost! Dat werd toch mooi meteen een “Rookie Slam”, daar kijk ik met veel voldoening naar terug! Als je terugkijkt naar wat al die broekventjes inmiddels gepresteerd hebben die toen tijdens de Legends 500, waar de grote kanonnen aan de start stonden, de kidsrun Legends 250km hebben gefinisht, chapeau! Dan loop ik helemaal achteraan in de rij -met plezier, overigens-.

Soit, de Bello Gallico zelf -modder, donker, vaak regen en alles lijkt dit seizoen hetzelfde- zou ik ook NOOIT. MEER. DOEN. Zucht, het zal dit jaar mijn derde BG100 worden. Maar nu écht nooit meer hoor,... ;-) Hooguit eventueel potentieel nog één keer de 50 mijl knallen. In ieder geval niet 3 rondjes, dat doel spreekt me niet aan. Ik loop niet om persé af te zien. Afzien is een keuze, maar dat is wel eventjes andere koek. Als vrijwilliger is deze wedstrijd overigens echt top. Mensen motiveren, toffe checkpoints, lekker eten, zombies kijken en opfrissen, een echt kerstfeest waar je helden zichzelf elke keer weer overtreffen. Dat ligt mij beter!

Training

Door een onverwachte jobwissel kreeg ik dit jaar plots heel veel tijd om te trainen in oktober en november, mijn trainingsmaten in Delft gingen na de GE allemaal de “die loop ik ook nooit meer” BG100 lopen, met oog op de Legends Slam. Ik heb besloten om na een aantal jaren van uitlopen en “genieten”, een doel te stellen: sub 20! Voelt een beetje als een sub 3u marathon, vind ik. Haalbaar, maar je moet het wel echt uitspreken en ervoor trainen, het gaat niet vanzelf lukken. Ook leuk is dat je dan de kwalificatie eis loopt voor de Spartathlon -niet dat ik ambitie heb om me daar te laten inloten-. Het leek het me super tof om in zo’n volle zaal met zenuwachtige 50 mijl lopers aan te komen. En je hebt geen last van slaapdeprivatie en al die zooi die een tragere 100 mijl met zich meebrengt.

Samengevat: “Een tof doel om naartoe te leven”. Het gaf focus tijdens de trainingen. Naast een consistent weekvolume van zo’n 80 km met wat uitschieters, nu ook weer eens wat kwalitatieve trainingen. Climaxlopen, tempolopen van 40 a 50’, intervallen van 12x600m tot uiteindelijk 5x2km de voorlaatste week. Toen voelde ik het al, aan de voorbereiding zal het niet liggen. Lekker gevoeltje is dat!

Raceverslagen

Raceverslagen, ik zie er eigenlijk het nut niet (meer) van in. Ik ben er al een tijdje mee gestopt, ik kon het niet opbrengen om iets neer te typen vlak na de wedstrijden -als de stofjes hun werk doen-, en als dat moment uitgewerkt is, dan ben ik weer veel te kritisch voor mezelf en krijg je droge kost -zoals dit-. Wellicht hangt het ook wel een beetje samen met de persoonlijke leercurve die je doormaakt. En of je echt racet, of gezapig kiest voor het uitlopen. Het is een leuk naslagwerk als je ergens naartoe geleefd hebt, om het proces en de uitkomst nog eens terug te beleven. Soms kan het anderen inspireren of motiveren om ook eens uit hun comfortzone te stappen. Maar vaker is het toch vooral een verheerlijking van afzien en slechte beslissingen -vooraf, tijdens en soms zelfs nadien-, wat op zich best vermakelijk kan zijn.

De meeslependheid en connectie met de mensen zelf mis ik vaak in zo’n verslag. Soit, loslaten, gewoon typen, ook dit doe je voor jezelf, net als elke ultra! Bij deze een inkijkje in mijn beleving van één van de fijnere wedstrijden die ik tot nu toe gelopen heb qua beleving.

De wedstrijd:

Goed geslapen van tevoren, ideaal weer, goed getraind, belangrijker nog mentaal goed voorbereid -Dank Frank, Ivo, Teun, Gaston, David-. Gekozen voor grip. Het plan is om te proberen om door te komen na 8u45, na analyses van Ivo z’n wedstrijden bleek er dan voldoende tijd te zijn voor ronde 2. De tijd tikt gezapig voort. Gezellig babbelend met Jozef en Nico, diepe gesprekken met Merijn, frisse beentjes en hoofd. Toch lopen Merijn en ik verkeerd, ach maar 300m. Merijn zag dat het goed zat bij mij, en stuurde mij vooruit! Wow, wat een boost gaf dat.

In de wisselzone gaf mijn moedertje me een bord pasta en werd ik weggestuurd rond 13u15, helemaal op schema! Deze ronde geen grip, wel demping. En dat gaf vleugels! De race begon hier voor mij, samenlopen met anderen lukt nu niet meer, ik wil wel, maar ik raap ze op, ik eet ze op, de spirit is hoog! Een wandelaar roept me toe: “16”. Hoe kan dat, bizar!? Ik blijf mensen inhalen op weg naar de laatste drop bag. Ik race als een bezetene naar Pecrot, dat stimuleert dan ook meteen m’n eetlust. OVERDRIVE! Sub 19 kan ook, als ik rond 18u vertrek heb ik nog een kleine 5u voor 42km, een makkie met deze wonderbenen!

Een pijltje 100m voor het checkpoint vlieg ik voorbij en ja hoor, ik zit weer op het lusje door de diepe modder en water. Ik heb niet door wat er gebeurd omdat ik met iemand in m’n spoor aan het racen ben. Uiteraard herken ik dat water, maar ik zit precies in een vreemde deja vu die als ik middenin dat water sta écht binnenkomt. De volger begrijpt het niet, maar maps.me bevestigt mijn dommigheid. Exact de drie langzaamste kilometers, OPNIEUW. i.p.v. 17u38 kom ik nu aan om 18u02. Ik word moedeloos, chagrijnig van het zoeken in de tent naar m’n drop bag -die al een half uur klaar staat in het CP, waarom onderschat ik ook deze toppers?!- Alle mensen die ik had ingehaald maken zich alweer klaar om te vertrekken of zijn alweer door. Ik ben kwaad op mezelf, Geert, Guido, Inge en het hele team van Sandy en Allard kalmeren me, ieder op zijn manier. Ze verhangen de pijlen, zodat niemand na mij meer dezelfde fout hoeft te maken. Pfoeh. In het checkpoint komt ook een goede vriendin Inga Lehmann binnen, ze ziet er nog sterk uit, en loopt in haar eerste 100M gewoon op een podiumplek. -Later zal ze er nét naast vallen, maar wat een topprestatie zeg!-

Ik verlaat na een veel te lange pauze, met nieuwe schoenen en een halve maaltijd, rond 18u25 het CP. Rustig wandelend vertrek ik, ruim 5u30 voor die sub 20. Weg uitdaging. Mijn benen zijn plots loodzwaar, mijn hoofd is donker. Wat een kinderachtigheid allemaal! Het is nog steeds een topdag. Ik heb nog steeds top benen. Mijn maag doet het perfect. Als dit de tegenslag is die je hebt, mag je je gelukkig prijzen! SCHAKELEN. In sneltreinvaart haal ik zowat iedereen weer in, geen trage kilometers meer te bespeuren.

Ik loop makkelijk in de range 10-12 km/u, over het glooiende parcours. Dat heb ik zo diep in een lange race nog niet vaak meegemaakt. Hooguit ooit eens tijdens de laatste 4 km van de Legends. -Dat zal ik nooit meer vergeten, Frank ;-) Heerlijke herinnering.

Ik vraag Teun grappend in een voicebericht naar zijn PR, hij antwoordt iets in de trant van: “Niet zo zeuren over peren, gaan met die banaan!” Ik probeer Inga te bellen omdat ik al snel alle vrouwen weer heb ingehaald, ze neemt niet op. In Bierbeek zie ik een strijder gefocust croque monsieurs eten, Evariest. Nog 2u10 op de klok. 19km. Ik prent hem in dat we voor die sub 19 moeten gaan (9km/u is gewoon haalbaar als je je goed voelt) en spoor hem aan om te vertrekken, zelf ga ik nog even naar ‘t WC. Ik krijg die tosti zelf niet weggewerkt, zonde, maar zie wel zijn lampje voor me -dat bleek later Tom Avontuur te zijn-. Uiteraard loop ik nét dan weer op de domste plek ter wereld iets te lang door en kom ik weer op de route vóór het CP - maar dan in tegengestelde richting-.

De laatste kilometers

Een hoofdlamp komt mijn kant op, en ik snap er niks meer van. Waarom loopt hij mijn kant op. Ik kijk op m’n horloge “nog 142km”. Zucht, weer 5’ weg. Omdraaien, bijna volg ik de loper door een kleine kortsluiting in mijn brein, maar maps.me wijst me weer naar het juiste pad. Hoezo verlies ik de focus?! Het maakt me zodanig nijdig, dat ik komende kilometers ram en beuk tot ik Tom inhaal en ook hem aanspoor dat sub 19 mogelijk is. Ik hoor aan hem dat hij wel wil, maar er niet echt in geloofd. Ik blijf pushen, nog steeds iets reserve houden, kramp wil ik nu ook weer niet,... m’n maag blokkeert eventjes. Kalm blijven. Oplossen met een scheutje Gaviscon, topspul. Ik zie dat het rode lampje van Evariest snel dichterbij komt. YES. Nog eventjes en dan samen racen, dat is leuk! Hoofdlamp flikkert, batterij bijna leeg. Ik probeer nog het licht wat te dimmen maar het helpt niet. Rugzak uit, batterij vervangen en door.

Tom komt me weer voorbij, maar mijn ogen staan gericht op het lampje van Evariest. -Een topper die dit jaar de Swiss Peaks 660 gaat lopen- Als ik dan bedenk dat ik bij de Swiss Peaks na 90km al de cut off niet meer kon halen een paar jaar terug, dan geeft dit mij echt energie! Ik GA die man nog inhalen, 6km nog. Is er nog genoeg tijd op dit snelle deel van het parcours? Ik gebruik de langere hellingen om het gas helemaal open te draaien. Hoe sterk loop ik nu?! Ik zie zo nu en dan ook een wit lampje achteromkijken. Kijk, dit is leuk. Hij voelt dat er iemand aankomt. Uiteindelijk kom ik tot op 100m. Bij de finish bedanken we elkaar voor de toffe laatste etappe, ondanks dat we geen moment hebben samengelopen. We hebben elkaar echt gepusht en allebei dik die sub 19 behaald. Bizar eigenlijk, voor deze wedstrijd was mijn snelste tijd op de 100mijl zowat een backyard ultra. Ik loop de zaal via de verkeerde deur binnen. Frank is duidelijk perplex: “Putain man” / high5! Ik zie dat de zombie-koning trots is op één van zijn nazaten.

Mijn maatjes halen me binnen, wat een applaus, Ivo staat op uit z’n stoeltje. Wauw! Eindelijk weer eens oprecht trots op een sportieve prestatie. En om de climax nog mooier te maken, zie ik Tom Avontuur binnenkomen op 18u59. Dikke prestatie ook voor hem! Ik glunder en neem alles in mij op. Er staan bijna 165km op de teller, ik ben super blij met de indeling van de race. Die laastste etappe zullen er niet veel zo snel gelopen hebben, schat ik in. Hier kan ik nog eventjes van nagenieten. Natuurlijk niet te lang, want de Legends trail komt er ook snel weer aan,...

Adriaan Pandelaers

Voorbereidingen

De eerste helft van 2023 was er de Spine Race, Legends Trail, Le Dernier Homme Debout, Legends Backyard Belgium, BACKYARD ULTRA BARJOTS (waar het misging), het BK 24u-lopen, en Chartreuse Terminorum. In september ook The Great Escape. Maar Big's 2023 was het grote doel.
Big Dog’s Backyard Ultra 2023. Een wereldkampioenschap. In een niche-sport, een relatief jonge sport ook, maar toch. Een sport die sinds de corona-editie in 2020 een hoge vlucht genomen heeft qua populariteit en waar het niveau sindsdien bijna exponentieel gestegen is. Een WK waar – eindelijk – alle wereldtoppers aanwezig zijn. Wereldtoppers waar ik mezelf sinds die bewuste corona-editie moet bijrekenen – wie had dat ooit gedacht?

Hoge verwachtingen, druk. Van mezelf in de eerste plaats. Maar ook van volgers, supporters, enthousiastelingen, mijn eigen palmares. Supporters die hopen dat je het goed doet, die het je gunnen; hoewel je aan de andere kant van de wereld zit kan je het voelen, zo tastbaar is het (je leest geen enkel sociale media bericht tijdens de race maar dat is niet eens nodig).

Hoge verwachtingen

Hoge verwachtingen. Dankzij de kwaliteit in de breedte van de Belgische lopers: met 6 Belgen bij de beste 75 van de wereld mogen afreizen; cijfers die je voor België haast alleen in wielrennen ziet. Of duathlon misschien 😉 En dankzij die Belgische kwaliteit (en een tijdelijk geadopteerde Française en een Hongaar, merci en proficiat Claire en Szilard) een uitgebreid team van begeleiders/crew kunnen meenemen – 1 persoon per loper wordt toegelaten.

Een crew met een ongeziene ervaring en organisatorisch talent, die weten wat een backyard vraagt van een loper en wat deze nodig heeft om te kunnen presteren.
Het moet zijn dat ze ons al zo vaak bezig gezien hebben dat ze weten wat het is om er zelf een te lopen (iets dat slechts twee van hen effectief ooit deden).
Elk excuus om niet te presteren lijkt vooraf uitgevlakt. Dat wordt zelfs een running gag vooraf. Een beetje extra druk kan er nog wel bij.

Moeilijke omstandigheden

Moeilijke omstandigheden. Een jetlag, waar niemand van ons ervaring mee heeft. Wat een verschil met vorig jaar, toen ik tot de laatste nacht lekker lang in mijn eigen bed kon slapen. De oplossing ligt voor de hand: vertrek een week vroeger. Onhaalbaar als je weet dat we nu al 11 dagen weg zijn voor de race, iedereen nog moet gaan werken, en verlof voor niemand onbeperkt is (één Belg nam zelfs onbetaald verlof).
Moeilijke omstandigheden. Het moeilijkste backyard parcours dat we ooit liepen, vooral het dag-parcours op de trail. Dé onzekere factor vooraf: je kan onmogelijk weten hoe moeilijk een trail precies is tot je ‘m loopt.
Cijfers zoals hoogtemeters zeggen weinig, want de ene hoogtemeter is de andere niet en de techniciteit van het terrein maakt een enorm verschil. Wanneer we de trail de dag voor de start verkennen zijn we unaniem opgelucht: niks wat we op een Belgische trail nog niet gezien hebben, de hoogtemeters zijn eerder ‘sneaky’, het zijn er meer dan 150 maar het voelt als minder aan. En er liggen wel stenen, boomwortels en afgezaagde stronkjes, maar dat zijn we wel gewoon. Op een trail tenminste, niet in een backyard.

Blijkt dat later behoorlijk tegen te vallen: de hoogtemeters wegen wel degelijk door, zelf val ik wel honderd keer over een verraderlijk obstakeltje. Daarin ben ik absoluut niet de enige, ook Harvey Lewis, die het parcours waarschijnlijk het beste kent van iedereen, gaat regelmatig tegen de vlakte. Net zoals de meeste deelnemers, ook de Belgen.

Moeilijke omstandigheden. Hitte, vochtige hitte, gecombineerd met een steeds droger en stoffiger parcours. Het zou hier herfst moeten zijn, maar overdag is het heet en vochtig. Elke dag wordt een grotere uitdaging om hiermee om te gaan en überhaupt de avond weer te halen. Na enkele dagen hitte was ik o zo blij geweest met een malse regenbui. Of twee. Ivo was het alvast roerend met mij eens. De nachten zijn fris, nacht twee zelfs behoorlijk koud, maar dat is voor de lopers (mezelf alleszins) eerder een opluchting dan een probleem.

Moeilijke omstandigheden. De omstandigheden overdag – parcours èn temperatuur – geven deze backyard een extra dimensie. Normaal gesproken gaat het vooral om het overleven van de nachten: dan slaat het slaapgebrek toe en is de kans op opgaves het grootst. Onder de eenvoudige voorwaarde dat je de rest (voeding, tempo,…) min of meer juist doet. Hier moet je ook de dagen zien te overleven, om andere redenen dan slaapgebrek: constante focus om niet op je gezicht vallen, en wanneer dat toch gebeurt hopelijk niet te hard; de hitte; de kleinere marge gezien het moeilijke parcours; opletten dat je niet genekt wordt door 1 slechte ronde (iets wat je op een makkelijk parcours kan opvangen door even trager te gaan).

De race

De race. De Belgen doen het zeer goed. Ondanks twijfels hier en daar of we het ook op dit soort parcours kunnen (ons Belgische WK-parcours is vlak en niet technisch), toont iedereen dat hij uit het juiste hout gesneden is en ook hier minstens even ver kan komen. (Misschien terzijde, even over ons platte parcours: plat wil zeggen dat je voor elke meter moet werken, dat je je nooit eens bergaf kan laten ‘bollen’, en dat de impact steeds dezelfde is. 100 uur lopen op een plat parcours zou wel eens zwaarder kunnen zijn dan sommigen denken 😉.)

Jean (aka Brecht) heeft waarschijnlijk het meeste last van de jetlag en is achteraf gezien waarschijnlijk ziekjes. Toch loopt hij een indrukwekkende 50 ronden op dit moeilijke parcours.
Kevin verbetert zichzelf tot 68 ronden op dit moeilijke parcours.
Matthias verbetert zichzelf aanzienlijk tot 74 ronden op dit moeilijke parcours, op zijn eigen onnavolgbaar uitgekiende manier.
Ivo zal het niet snel als excuus aanvoeren, maar start met een blessure, en daardoor ondertraind.
Hij besluit zijn eigen theorie in praktijk om te zetten en het ‘eruit te lopen’, wat enkel kan als het ver genoeg is. Hij bevestigt zijn kunnen met 80 ronden in deze moeilijke omstandigheden op dit moeilijke parcours.
En Frank overtreft zichzelf grandioos, gaat met een select groepje schaamteloos mee over het oude parcoursrecord van 85 ronden, en strandt met 97 op een zucht van de magische 100.
Op dit moeilijke parcours. Hiermee bewijzend dat de grens van 100 voor hem nu echt binnen handbereik ligt.

De race. Team Belgium, de crew, is al vaak bewierrookt. En dat is dan ook geheel terecht. Het is bijna gênant hoe weinig wij – de lopers – ons hebben moeten aantrekken van de logistiek. We zijn amateurs met een job zoals iedereen, lopen is een hobby, maar twee weken lang was het alsof we deel uitmaakten van een professioneel team. Niks was hen teveel, zonder hen was mijn eigen prestatie onmogelijk geweest. Ik ben er zeker van dat de andere lopers er zo ook over denken. Ik heb het reeds aangehaald, maar ik herhaal het graag: ze weten wat een ultraloper nodig heeft. Het is niet enkel een kwestie van inzet en vriendschap, maar ook expertise, en dus een traject dat we de laatste jaren samen afgelegd hebben. Sterk!

Mijn eigen race

Mijn eigen race. Dag 1, nacht 1 en dag 2 gaan behoorlijk vlot, hoewel ik op de achtergrond al kan voelen dat ik vermoeider ben dan anders. Kan niet anders dan jetlag zijn. Ik probeerde vooraf zoals steeds zo goed mogelijk te slapen, en dat lukte enigszins, maar toch niet helemaal zoals verhoopt. Vooraf was afgesproken dat de crew afwisselend zou gaan slapen, maar uiteindelijk wil iedereen blijven. Kiné Irith heeft mij vooraf onder handen genomen en komt tijdens de race regelmatig langs, het team zorgt dat er geregeld fatsoenlijk eten bij iedereen terecht komt, en wat iedereen verder ook nodig heeft.

Mijn eigen race. Dan volgt mijn moeilijkste 2de nacht ooit in een backyard. Vanaf het begin van de nacht kost het mij extreem veel moeite om wakker te blijven. Ik worstel de nacht wel door, maar het is de hele nacht werken en ik ben niet lucide genoeg om een oplossing te vinden. Luide muziek en sneller lopen helpen wel wat, maar niet zoals ik gewoon ben. Ik slaap hier meer dan anders, en omdat dit de koudste nacht van de race is, moet Pipke bij elkaar zoeken wat ze kan om mij warm te houden: op een bepaald moment word ik hevig rillend uit een hazenslaapje wakker omdat mijn donsjas niet volstaat. Het volgende uur zijn er plots extra dekens en slaapzakken beschikbaar, vraag me niet waar ze ze vandaan haalde, maar ik ben er heel blij mee.

Mijn eigen race. De volgende dag (dag 3) ben ik zoals gewoonlijk wakker zodra de zon schijnt – slaapgebrek blijkt nog maar eens geen rol te spelen bij daglicht. Ik besef dat ik uit al mijn ervaring moet putten om de derde nacht door te komen, als ik er nog maar aan wil denken om ook een 4de nacht te halen, laat staan overleven. Ik gebruik dus de hele 3de dag om uit te vissen wat we kunnen doen om ervoor te zorgen dat het slaapgebrek de komende nacht niet hypothekeert. Intussen gaat het even mis met de vertering. De omstandigheden nopen tot veel drinken, ergens in de namiddag drink ik waarschijnlijk een verkeerde combinatie en komt dat er ook weer uit. In de tent naast mijn stoel, snel een geschiktere locatie opzoeken lukt niet meer. Sorry pip. Sorry Fré (je hebt het niet gezien, maar sorry dat je dit moet lezen 🤦‍♂️). Gelukkig is het enkel vocht, niet zuur, dus geen maaginhoud. Het leidt ook niet tot energieverlies. Alleen wat zorgen om wat ik al dan niet zou drinken.

Inmiddels hebben we ook een nachtstrategie gevonden, Pipke en ik bespreken deze, en voeren ‘m tot de perfectie uit tijdens nacht 3. Kort: niet te zwaar eten (dwz meer gels dan ik gewoon ben), en snel genoeg zijn zodat ik kan slapen. Naar het einde van de nacht moet ik nogmaals overgeven, na de start deze keer. Ik geloof niet dat iemand het gezien heeft. Deze keer wel met maagzuur (sorry Fré 😬), maar ook nu leidt het niet tot echt energieverlies.
Hoewel deze nacht goed verloopt, gebeurt het ook hier een enkele keer dat ik onderweg in slaap val, en waarschijnlijk zichtbaar loop te zwalpen.
Op een bepaald ogenblik ziet Christophe dit gebeuren, vermoed ik, en hij tikt me aan.
Ik kijk hem aan en hij vraagt wat we aan het doen zijn. Ik antwoord in mijn beste Frans: ‘we lopen, naar daar’ en ik wijs. ‘En dan?’ vraagt hij. ‘Tot het kruis op de grond’ gebaar ik, ‘en dan weer terug, tot bij Laz.’ Hij geeft aan dat het duidelijk is en we lopen verder. Door deze korte interactie ben ik weer helemaal wakker en verloopt de rest van de ronde vlot. Ik had de stellige indruk dat Christophe goed genoeg wist wat we aan het doen waren, en dat het zijn manier was om me weer bij de les te brengen. Was dat echt zo, of niet? Ik denk niet dat ik het ooit zeker ga weten.

Mijn eigen race bis

Dat brengt ons bij de 4de dag, wanneer ik opnieuw volledig wakker word, en de benen blij zijn met de afwisseling naar een meer gevarieerd parcours. Die opluchting is echter telkens van kortere duur, en de dag lijkt nog heter dan de vorige. Binnen zijn met voldoende tijd om even te rusten wordt steeds moeilijker, maar lukt voorlopig. Er gaan ijsblokjes in de rugzak, voldoende eten wordt steeds minder evident, drinken blijft lukken, en de aanmoedigingen bij de passages aan de start van alle aanwezigen worden heviger.
In de loop van deze dag en de daaropvolgende nacht (in mijn herinnering is het een waas, ik zou het moeten opzoeken om zeker te zijn) vallen de eerste echt grote namen: John Stocker, Keith Russell, Ivo, Sam Harvey, … ik vergeet er, maar dat zijn de bekendste namen die mij nu voor de geest komen.

Ergens vanaf hier is ook Irith steeds vaker in mijn buurt te bespeuren, naar het einde toe zie ik haar net als Pipke elk uur. Tijdens een van de laatste dag-rondes, staat Phil Gore bij iemand die op aan van de bruggen ligt.
Jivee Tolentino, een goedlachse Ierse Filippijn die ik op de Backyard Masters in Rettert heb leren kennen, en die een indrukwekkend PR van 81 ronden loopt, is daar even van de wereld. Phil belt iemand, ik giet het grootste deel van mijn water in zijn flesje, en sta te wachten om te zien of het Phil lukt om hulp in te roepen. Andere lopers passeren, blijven staan om te zien of ze iets kunnen doen. Tot Phil zegt dat het in orde komt en we maar door moeten lopen.
Frank is een van de laatsten die bij Jivee passeert, en samen zorgen we dat we tijdig binnen zijn.

Nacht 4

Nacht 4 proberen we nacht 3 te kopiëren. Dat verloopt eerst moeizaam. Ik wil snel genoeg zijn om te kunnen slapen, maar vind mezelf te traag omdat ik onderweg in slaap blijf vallen. Op een bepaald moment vind ik daar toch een ritme in, mede dankzij een ronde samen met Frank. Dat gaat zo. Net voor het begin van een van de eerste rondes van die nacht komt Bart me vragen of ik Frank in de juiste richting kan wijzen. Ze zijn bang dat hij niet meer weet welke richting hij uit moet en eenmaal de ronde bezig is mogen ze niet meer helpen. Ik ben ingenomen door de zorgen om mijn eigen tempo, maar zeg dat het in orde komt. Bij de start zeg ik kordaat tegen Frank: het is naar ginder, tot aan het kruis op de weg, omkeren en terug naar hier. Ik blijf even bij hem om uit te leggen dat ik zelf snel genoeg wil zijn en loop door, zoals steeds proberend te profiteren van de eerste afdaling. Halverwege de eerste km begin ik echter opnieuw te slabakken en Frank haalt me weer in. Hij vraagt of ik boos ben op hem (geen idee waar hij dat haalt, maar zo schattig).
Ik zeg ‘natuurlijk niet’ en geef opnieuw aan dat ik snel genoeg wil zijn maar dat dat maar moeilijk lukt. We besluiten de rest van de ronde samen af te leggen, hetgeen mij wakker houdt en hem een voor zijn doen snelle ronde laat afleggen. Iets waar we beiden veel aan hebben.

Daarna is het stramien in de pauzes die nacht ongeveer zo. Ik kom aan, drink en/of eet snel iets, en leg me neer. Pipke stopt me onder, ik val in slaap. Ik word wakker van 3 fluitjes 😊 3 minuten voor de start van de volgende ronde), soezel nog tot 2 fluitjes (2 minuten), vraag wat moet ik doen aan Pipke. Zij geeft mee wat ik nodig heb (afgesproken voor ik ging slapen, of gebaseerd op mijn planning), spreekt even door wat ik moet doen (lopen, duh, liefst snel genoeg, maar ook wat ik nog rap ging eten of drinken, of wat er tegen het volgende uur moet gebeuren), na het laatste fluitje (1 minuut) zet ze me recht en stap ik naar het startvak, waar ik mij inbeeld dat ik de meest gedecideerde en zelfzekere pose inneem die op dat moment nog in mij zit. Wanneer ik eraan denk stretch ik even, om te laten blijken dat ik nog volledig ‘in de zone’ zit. *Ahum*

Na de race lees ik in een whatsapp-groepje de weerslag van een korte conversatie tussen mij en Pipke, die die nacht te zien moet geweest zijn op de livestream: ‘Pipke tegen Merijn: doet uw ogen toe !!! Hups Merijn direct braaf z’n lichtje uit en slapen!! 🤣 zo mooi om te zien hoe ze dit samen doen!!!’
(Merci Kirsten, ooit vind ik dat beeld misschien terug 😉)

Dag 5

Mijn eigen race, dag 5 breekt aan. Het lijkt een herhaling van dag 4, alleen met kortstondiger opgeluchte benen, en nog zwaarder en moeizamer. Frank overleeft nog 1 dag-uur, ronde 98 is er teveel aan. Ik probeer zelf zo goed mogelijk te doseren. Intussen heeft ook Phil Gore’s pantser zichtbare barsten vertoond, Mori Mori lijkt te wankelen, we zijn nog met 6. Ik put hieruit moed, het ziet ernaar uit dat ik stilaan weer bij de allerlaatste overlevers ga horen. En plots, in ronde 101, toch enigszins onaangekondigd, voor Pipke en de andere Belgen (en dat zullen ze pas weten wanneer het te laat is) maar ook voor mezelf, gaat het licht net iets te hard uit. Ik neem bewust wat gas terug om op adem te komen in de hoop naar het einde van de ronde net voldoende te kunnen pushen. Iets wat ik al vaker gedaan heb, maar veel riskanter is wanneer de marge elk uur zo klein is. Zoals ze zeggen: je kan je geen slecht uur permitteren in een backyard. En eigenlijk, stiekem, kan ik dat wel, indien het parcours het toelaat. Maar dat is hier niet het geval. Aan mijn vaste checkpoints kijk ik telkens hoeveel tijd er rest in de hoop dat de schade meevalt, de achterstand binnen de perken blijft. Ik realiseer me pas veel later dat dit vaak aan een camerapunt was, dus dat volgers zagen hoe ik schijnbaar rustig op mijn horloge keek. Helaas was dit in werkelijkheid met groeiende ongerustheid omdat de bovenbenen blokken beton geworden waren die ik niet meer in gang getrokken kreeg na elk heuveltje.
Of, een bedenking die ik pas nu kan maken, was ik toch net iets tevreden met het resultaat?
Gezien de grotere moeilijkheden dan ooit die ik had moeten overwinnen?

Was de wil om mezelf pijn te doen net iets te lang weg? Een moment van zwakte op het verkeerde moment? Is de vraag stellen ze beantwoorden, ook hier? Ik vermoed dat het hoe langer hoe makkelijker zal worden om hierop ja te antwoorden. Maar ik geloof dat het toen niet zo aanvoelde.

Al van halverwege de ronde denk ik dat ik het niet ga halen, maar wanneer ik bijna uit het bos ben hoor ik nog een fluitje. Was dat er maar 1, of toch twee? Ik zet nog een armzalige sprint in, maar het is te laat. Met een seconde of 30 te gaan hoor ik de overblijvers vertrekken zonder mij. Ik kom aan in het startvak waar ik warm onthaald wordt door alle Belgen. Ze laten hun verbazing en teleurstelling niet merken en ik krijg een warme knuffel van elk van hen.

De honneurs

Ik ontvang de medaille van Laz en vraag hem of de race zijn verwachtingen vervuld heeft: het werd voorspeld, maar wat is er sterk gepresteerd in deze race! Het record aantal deelnemers dat 100, 200, 300 en 400 mijl in dezelfde backyard liep werd telkens ver overtroffen. 10 deelnemers liepen verder dan er op dit parcours ooit werd gelopen. 6 liepen minstens 100 ronden, de ooit zo onbereikbaar gewaande grens. 3 liepen verder dan het vorige WR: proficiat Bartosz Fudali, Ihor Verys en Harvey Lewis! Allemaal op dit moeilijke parcours. Onwaarschijnlijk.

Claire Bannwarth - Lapin DuDuracell. De laatste vrouw. Een fenomeen. Met een plan. Hoe vaak komt ze aan het begin van een ronde voorbijgeschoten, om naar het einde van de ronde toe rustiger aan te doen, zodat ze perfect rond haar favoriete 55 minuten aankomt? Van de eenvoud en vanzelfsprekendheid waarmee ze dit alles gewoon doet valt veel te leren.

Ihor Verheys. Tijdens een van de laatste ronden, wanneer Ihor na het stukje weg weer aan de startzone passeert op weg naar de trail, stopt hij bij Laz, en ben ik getuige van volgende conversatie. ‘Wat should I do’, vraagt hij aan laz. ‘Try to beat him’ is het antwoord. ‘But I’m not even racing him’ zegt Ihor vertwijfeld. Waarna de omstaanders roepen dat hij moet doorlopen, wat hij dan maar doet. Hoe kan je iemand verslaan wanneer je er eigenlijk niet tégen aan het lopen bent? Wanneer gewoon sneller zijn niet volstaat? Dé existentiële vraag van de backyard.

Harvey Lewis - Ultra Runner. Hij leek nooit de allersterkste van het hele veld. Superstabiel en overlopend van ervaring op dit parcours en in de hitte, dat wel. Maar de prijs voor de beste indruk was voor andere toppers. Tot helemaal op het einde. Toen bleek hij degene die kon blijven gaan, hoelang het ook zou duren. Klasse! Wat een wereldrecord! Ik onthoud ook de vele korte en (ik praat zelden lang tijdens dit soort races, maar toch) af en toe langere interacties met lopers, crewleden, pers, organisatie,… Ik was hier namen beginnen noemen, maar de lijst werd te lang, en uiteindelijk zou ik toch iemand vergeten.

Bedankt

Bedankt om de trail, de weg en deze ervaring met mij te delen. Verder, het enthousiasme tijdens elke doorkomst, het enthousiasme thuis. ‘Ben ik tevreden?’ Is de vraag. Ja. En nee. Zoals gezegd kwam het einde plots, onverwacht. Voor mezelf. Maar zoals ik steeds meer merk, ook voor Pipke, de andere Belgen en de supporters. Iedereen maakte zich waarschijnlijk op voor een apotheose zoals de voorgaande jaren. Ikzelf ook, in mijn hoofd, althans. Doen waar iedereen vindt dat ik zo goed in ben, het spel van assist en winnaar spelen en zien wie eerst barst en breekt. Hoe langer de wedstrijd achter de rug ligt, hoe meer ik het jammer vind dat dit niet gebeurd is. En hoe meer honger naar een volgende keer. Maar, alles in acht genomen. Hoe kan ik ontgoocheld zijn met dit resultaat? De torenhoge concurrentie (er waren er vier simpelweg sterker). De moeilijke omstandigheden (jetlag, parcours, hitte,…). Het team was perfect, en zonder de constante aanwezigheid van Pipke (hoe weinig heb jij geslapen? 😱) was het schip ongetwijfeld veel vlugger gestrand. Ik heb nu een schat aan nieuwe ervaring opgedaan, maar tijdens de race is gebleken hoe uitgebreid de expertise waaruit ik kon putten reeds was. En óf ik die gebruikt heb, het zal niet zijn! Geef mijn oude, jetlag-vermoeide lijf aan een minder ervaren, minder sterk hoofd, en dat houdt het bijlange geen twee dagen vol. Zo voelt het alleszins aan. Dus, net zoals de andere Belgen heb ik bevestigd wat ik kan, op een veel moeilijker parcours dan we gewoon zijn tijdens een backyard. Ik hoop van harte dat ik hiermee de inspanningen van het team voldoende naar waarde heb geschat, en de vele supporters niet ontgoocheld. (Niet dat ik dat ergens zo aangevoeld heb, integendeel.)

Bedankt supporters!

Bedankt Vedette Sport, voor de coole team-uitrusting (we vielen op tijdens de vliegreizen, op restaurant, in de tuin van Laz 🤩,…), de Altra’s, de 6D-gels, de support.

Bedankt, team Belgium, de uitermate getalenteerde ultralopers, en de multi-inzetbare crew. Jean, Kevin, Matthias, Ivo, Frank, Tim, Fré, Ann, Bart, Irith, Tanja, Gerald. Bedankt, vrienden. Zonder jullie geen 100 ronden.

Bedankt Jan, de vriend die niet mee was, maar ervoor zorgde dat ik er geraakte en die er absoluut thuisgehoord had. Zonder jou geen 100 ronden.

Bedankt Sterre en Pepijn, om het thuis zo goed te doen en mama zo lang af te staan. Zonder jullie geen 100 ronden.

Bedankt, Pipke. Voor alles. Zonder jou geen 100 ronden.

Op naar de volgende! 🏃

Vedette Sport #altrarunning #altraruncrew #6dSportsNutrition
Legends Backyard Belgium
#teambelgium
#bigdogsbackyardultra #breakingwhatever
#dplusdinsdag
#onemorekerel
#respirofitness

Merijn

Dag 1

We verkennen het dagparcours. Niks ongewoons wat we niet gewend zijn van de Legends wedstrijden, maar we merken wel dat als we 1 keer niet op onze voeten letten, direct tegen de vlakte gaan van één of andere wortel of steen. We houden een stand bij en Kevin, Merijn en Frankie gaan het meeste tegen de vlakte. Er wordt ook stevig doorgelopen en we zijn met veel volk voor zo een klein boske. Af en toe staan we gewoon aan te schuiven, niet ideaal voor onze rusttijden. Sneller vertrekken helpt, maar de warmte vertelt me toch dat dit niet het strakste plan ooit is. Dan maar eerst lekker beren op den Toi Toi en tijd inhalen zonder de bekende filegolven. Laz had ons uitdrukkelijk verboden om zijn landgoed te bezoedelen met onze pis of kak sporen, er was slechts 1 plaats veilig om te plassen. Ik noemde het "The pissing fields", daar waar je rijen lopers naast elkaar ziet zitten zeiken. Dan de echo brugskes over, en eventjes later kon je beginnen aan de terugweg. Het dagparcours zat feitelijk wel mooi in elkaar, zeker met het ochtend - en het avondlicht. Er zitten geen platte pannenkoeken tussen de deelnemers, in de eerste 24 uur verliezen we denk ik maximum 2 lopers. Het was een warme dag, maar we zijn goed blijven eten en drinken, de nacht mag beginnen.

Nacht 1

Het is direct veel frisser in de nacht en ik doe een pulleke aan. Grote golven van lopers volgen het nachtparcours. Sommige onder hen vinden het nodig om in bloot bovenlijf te lopen, ik krijg het al koud in hun plaats, patserskes. Deze nacht heb ik nog geen last van vermoeidheid of zware benen. Dat moet de gerichte training zijn geweest. Een goede core en benen die snel herstellen helpen hier. Bij het ochtendgloren zien we hoe mooi het nachtparcours feitelijk is. Magnifieke mistflarden sluieren over het lokale kerkje, klikkerdeklik. Ik ben wel dankbaar dat ik mijn gsm mee heb. De laatste 2 km is omhoog, niet echt stijl, maar ze werken absoluut niet mee. Laat die dag maar terugkomen.

Dag 2

De tweede dag start je met 100 mijl in de beentjes. Joepie, we kunnen weer patatjes rapen. Blijkbaar zijn we iets trager geworden, maar het lijf reageert nog naar behoren. Ik luister sommige gesprekken af, omdat zelf praten iets te vermoeiend aan het worden is. Ik hoor mijn Amerikaanse kameraden continue vergelijkingen maken met het kampioenschap van 22. Hoe dag 2 hier voelt vs dag 3 van vorig jaar was enzovoort. Het gaat hun blijkbaar minder goed af. Ik gok dat het nu gewoon warmer is en meer volk in de weg loopt op de trails, dus tragere tijden.
Als ik niet bij de Matthias of Jean rond hang, ren ik met Scott Snell of Levi Yoder. Dat zijn 2 toffe gasten uit het sympathieke Amerika. Levi komt uit een gezin van 8 kinderen en is een mega dankbare gast, super rustig, super sterk. Scott heeft ongeveer dezelfde training als ik achter de rug, we komen goed overeen kwa trainingsfilosofie, dat las ik ook in zijn blog artikels. Beetje bij beetje gaan de yards vooruit en beginnen er wat personen uit te vallen. De zon en de hoogtemeters doen goed hun werk.

Nacht 2

We hebben bijna 4000 patatjes geraapt en we mogen weer in den donker spelen. Ik herinner me dat ik deze nacht is ben beginnen knallen omdat ik een massage ging krijgen. Geen 38 minuten later stond ik al terug op de kampeergrond en moest ik zowel Gerald als Irith wekken. Dat doen we dus niet meer ;-).
Er was ook een ronde waar ik mijn lamp vergat mee te nemen. Blijkbaar zijn er veel lopers die graag in het pikkezwart lopen,maar dat is niet mijn ding. Uiteindelijk kom ik ne vriendelijke Amerikaan of Australiër tegen die licht in de duisternis brengt. Andere rondes die wat sneller gaan, gebruik ik om wat bij te slapen, dat lukt tamelijk goed.

Er zijn hier artiesten bezig. De hele nachtloop bevat sjablonen van mandala's op het beton. Grillige slangachtige patronen die plots stoppen. Later zie ik de artiesten hun levenswerk zelf maken. De mannen pissen den track vol over de straat alsof ze inspiratie te veel hebben.

Dag 3

De derde dag start je 200 mijl in de benen, de competitie begint het te voelen. Al 48 uren pure fun. Meer lopers laten hun vangen aan één of andere zwakke plek en gooien vervolgens de handdoek in de ring. Mijn tank is nog aan het blinken, zelfs na de kous en schoenwissel is er geen spatje te bespeuren. Oftewel zit de mentaal supergoed, oftewel kan ik me gewoon goed voorliegen, maar mijn benen voelen zich nog kiplekker. Jean, de man van de goeie uitspraken uit het leger, krijgt het moeilijk, zijn benen zijn voelen als beton. Maar niet die van het goede soort, eerder dat type dat je tegenkomt als je naar de Ardennen rijdt. Uiteindelijk strandt zijn lijf ergens in de 50 toeren. Herkenbaar voor mij, vorige wedstrijd had ik dat ook voor. Maar tankie is hier voor meer dan 50 yards gekomen. Blijven concentreren, fretten en lopen verdorie! Mijn rondetijden zijn stabiel, niet om over naar huis te schrijven, maar genoeg tijd over om proviand aan te vullen. Claire Bannwarth is ook zo, haar tempo is nog lager dan het mijne. Ze heeft wel pijn aan de knie van de asfalt, nog een chanceke dat ik dat steeds op mijn werk oefen.

Ergens de namiddag wil de Oostenrijkse dame stoppen. Terwijl ik haar de vorige nacht zelf niet kon volgen, toen ik zonder lamp zat. Ik overtuigde haar ervan dat het debiel zou zijn te stoppen als je nog zo snel en vlot kan lopen. Ja maar ik heb mijn record al met meer dan 5 ronden verbeterd zegt ze. Awel dan doen we er nog eentje bij, dan kan je pas echt trots zijn zeg ik. Als gevolg loopt ze onder de motivationele woorden van de tank nog zeer dapper een extra rondje. Super moeilijk als je feitelijk al besloten had om op te geven. En het toch doen, dat is doorzetten. De emotionele pijn van opgeven zal altijd groter zijn dan de fysieke pijn van 1 rondje extra lopen. Achteraf is ze me komen bedanken, graag gedaan hoor, weer een rondje erbij voor mij. Het is weer een pokke warme dag en ik ben blij dat de avond wenkt, mijn record zal gebroken worden in de volgende nacht. Ik merk plots dat Scott en Levi gestopt zijn, dat vind ik wel jammer.

Nacht 3

Nacht 3 wordt een speciale nacht. De meeste krijgen het moeilijker, mijn doel dat zo nadert houdt me gelukkig alert. Ik maak kennis met een echt beest: Ihor Verheys van Canada. Zijn record is 67 yards, net zoals mijn record, maar wel op een parcours gelijkaardig aan bigs, en dat zowel dag als nacht! Crazy, en dan hebben ze nog eens zwarte beren op het parcours gehad. Bijlange niet zo erg, want die kan je blijkbaar wegjagen :-). Ihor is een machine, vriendelijk en recht door zee. Hij zal uiteindelijk assist worden met 107 rondjes.
Met Ivo en Matthias proberen we de stoet der gekkigheid eens uit. Om wakker te blijven heeft Harvey, tevens toekomstig winnaar met 108 yards, een eigenzinnige manier bedacht om de nachten door te geraken. Hij kiest wat zijn soldaatjes moeten doen, op een rij naast elkaar, of achter elkaar, roepen als indianen, wandelen voor zoveel tellen, lopen voor zoveel seconden. Uiteindelijk komen ze steeds mooi aan 5 minuten voor tijd. Ivo en Matthias haken in en het werkt voor hen, om 1 of andere reden merk ik dat Harvey mijn gezelschap niet zo apprecieert en kies ik ervoor rond hen te blijven cirkelen. Matthias doet weer een echt Matthiaske en sleurt zijn record weer stevig de hoogte, een dikke proficiat man met je nieuwe pr van 74 rondjes. Kevin die heel de race al van voor zit te flirten met Keith Russel, Sam Harvey, en Amanda Nelson merkt dat hij zijn beentjes misschien een beetje heeft opgeblazen. Hij krijgt onder zijn voeten dat iedereen hier pijn heeft in zijn benen en moet weer verder van de strenge crew :-). Kevin verbetert zijn record met 1 of 2 laps maar houdt het daarna voor bekeken, sjiek maar jammer.

Nog maar 3 Belgen in de running for president. De yards vliegen verder en plots loop ik mijn 68ste yard, dat is mijn record! Ik mag dus aan de koe bel luiden. Ik start een diepte interview, maar mijn crew trekt me binnen. Tis goed showmanneke.

Dag 4

De vierde dag mag je starten met 300 mijl in de benen, jawadde dadde een thriller van 72 uur en we lopen nog. En ja de nodige patatjes. Tamelijk trots dus.

Eindelijk zie je dat de moker hamer door de menigte is gegaan. Nog een 20-tal dapperen lopen de zolen van hun schoenen. Het is rustiger op de trails. Ja weerman, het gaat weeral ne warme dag worden. Het stof van de lopers kruipt in mijn keel en slikken is pijnlijk. Is het de overprikkeling van al die soda's? Is het de cafeïne? is het het stof? Is het de vermoeidheid? Voedsel en drank smaakt anders nu, ik moet mijn mond eerst spoelen en daarna cola drinken enzovoort. De hamburgers gaan gelukkig nog steeds goed naar binnen. Mijn lief lijf doet nog steeds wat ik het vraag, maar mijn brein maakt af en toe wispelturige bokkesprongen. Ik val harder en meer, maar het valt mee, als je die arm niet mee telt. Ik adem hardop en maak vaart, soms merk ik hé dat zijn mijn benen, en dan sprint ik weer een bochtje verder. Toch kom ik steeds met minimale tijd bij mijn geweldige pitstop team terecht. Gerald heeft zijn handen vol aan mij, ik kan nog steeds als een verwend nest alles vragen.

Ivo gaat trager en ik kom hem meer tegen tijdens de rondes, eerst denk ik, amaai ik ben goed bezig, maar ja, het is eerder omgekeerd. Ivo zijn ogen staan ver boven zijn theewater. Zijn heup heeft het gehouden, maar de zorg om hem recht te houden heeft veel krachten gekost. Ivo maakt nog een crazy sprint safe rondje, maar daarna is hij het noorden volledig kwijt. Hij weet van toeten nog blazen hout te maken uit de mouw of zoiets. Sjiek gelopen EVO 80 yards. Je zal altijd mijn held blijven, tankske probeert nog even verder in te checken. Dan gaat de hitte wat weg en gaat de zon schuilen.

Nacht 4

Yes, ik ben er nog, we zijn nog met ne man of 12 denk ik. Helder ben ik niet en de zin om snel de nacht door te knallen is volledig afwezig.
Nieuwe nacht tactieken uitproberen is de boodschap. Wat er deze nacht allemaal gebeurde was te gek voor woorden. De yards die ik aantik zijn super wisselvallig, sommige volledig op automatische piloot, andere volledig bewust. Met Ihor van Canada en Bartosz van Polen loop ik er een paar snelle, met mijne Spaanse maat een paar super trage. Midden in de nacht werd ik plots wakker, brainfreeze, zo van slag dat ik niet meer wist waar ik heen moest en of ik met iets bezig was. Ik liep alleen. Ik zag gewoon op mijn horloge dat mijn tempo net te laag was om op tijd binnen te komen. Dus ik gokte een richting en hoopte dat ik op tijd zou aankomen. Goed gegokt. Voor de zekerheid vraag ik aan de organisatie waar we hier in godsnaam mee bezig zijn.

Gerald zag het en trok mij aan mijn oren de stoel in. Snelle pitstop, verse pamper en weer weg. Merijn kreeg als opdracht me in de juiste richting te duwen. Ik had door dat het Merijn zijn uurtje ook niet was en liet hem een km gerust. Maar in den bocht wou ik het effe weten. Merijn zijt gij nog kwaad? Maar nee tankie, ik ben gewoon moe, ik wil maffen. Is het goed dat ik u dan gewoon volg Merijn? Ok,en Merijn schiet in 3de vitesse.
Dat rondje hebben we 10 à 8 minuten over en kan ik nog wat bijslapen. De rest van de nacht is funny, funky en loco. Ik ga ne keer in het veld kakken en moet daardoor ne negative split doen, ook de allerlaatste nachtronde is super traag, maar ik haal de dagronde.

Dag 5

Dag 5 start met 400 mijltjes in de benen, ik zit verdacht kort bij de magische 100 nu. Rondje per rondje tankie, overleven is de boodschap. Maar plots merk ik dat de energie niet meer aanwezig is zoals op de vorige dagen. Wat krijg ik er voor in de plaats: lompigheid en besluiteloosheid.

Het eerste dagrondje gaat zeer traag, 1 minuut met mijn bakkes in het zand dus 2 minuten over ipv 3. In mijn stoel merk ik dat ik de 100 niet zal halen. Ik probeer tot op den asfalt nog mijn best te doen, maar ik krijg me niet vooruit, ik ben te traag geworden, de tank is leeg.
Daar waar mijn benen me 96 uur lang zonder aarzelen verder hielpen, was het nu uit met de pret. Mijn commandocentrum raakte de teugels kwijt en daar was ze, de lang uitgestelde pijn. Die was daarvoor heel de tijd mooi verstopt in mijn valies maar nu overal aanwezig. Het tempo zakte van een waggel naar een moeizame schuifel en ik raapte de laatste patatjes van het parcours. Rondje 98 was er te veel aan. De camera man had me gevonden en in slowmotion toonde ik het parcours voor heel de wereld. Ik zag nen boom en zei tegen de Fransman "look a boomstam!" Uiteindelijk raak ik thuis en kan ik met mijn laatste krachten de crew nog is in de bloemetjes zetten. Als laatste laat ik Gerald strippen voor zijn Barkley tattoo. Dan zak ik weg in de stoel van de Walmart. Merijn is er tenminste nog in troost ik me. Rondje 101 is bij hem het vet van de soep, toch mooi al 2 keer tot de 100 club mogen horen, sterk werk Merijn. De geest is sterker dan het lichaam, dat is me nu nog duidelijker gebleken. Ik heb mijn lichaam misschien iets te hard onder de riem gehouden en de weerslag is groot. Ik zit met een bronchitis en een beginnende longontsteking. Opletten in het vervolg kan geen kwaad. Wel tevreden, uiterst tevreden, content mee, blij van, ook moe, moe .....

Bedankt iedereen (teamBE, Tine, dplusdinsdag, vrienden, familie)om mij voor te stuwen, de race van mijn leven was de race van mijn leven.

Start - CP1 #noourthenoparty

Zoals steeds heb ik de race in aparte stukken opgenomen, van CP tot CP. Aangezien ik deze LT helemaal met eenzelfde paar schoenen liep, zou ik de 5 secties aan elkaar kunnen plakken. Maar ja, het is intussen een gewoonte om ze apart te delen. Laat ik dat maar blijven doen. Daarbij, aangezien ik niet goed ben in het tijdig schrijven van verslagen kan ik hier op strava toch een korte impressie kwijt, opgedeeld per sectie van CP tot CP.

Ik had in de bus elke etappe snel bekeken en ik wist dat je vooraan moest starten als je geen zin had om in het begin te moeten aanschuiven. Met verse benen langs de Ourthe lopen is eens wat anders dan na 120km tijdens de Great Escape. Ik loop heel graag op dit soort terrein, het ging me dan ook erg goed af. Ik verbaasde me er wel over dat ik lang helemaal vooraan liep met Lander en Jens. Normaal gezien zijn er wel wat snellere starters wiens tempo voor mij te hoog gegrepen is, maar die hadden hier toch meer tijd nodig dan anders om er overheen te komen.

Op een bepaald moment was het trailfungehalte zo hoog dat ik een tijdje liep te denken: 'misschien is de ideale voorbereiding op het lopen van de Legends Trail (voor mij) wel het lopen van de Spine Race'. Arrogant en naïef? Misschien wel, maar als het zo voelt dan voelt het zo, wat kan ik zeggen? Maar geen nood, het gevoel werd later nog wel even anders 😉

Uiteindelijk moest ik Lander laten gaan maar liep ik toch met een heel goed gevoel CP1 binnen, min of meer samen met een zestal anderen op plaats 2.

CP1 - waar ik naar goede gewoonte meer tijd nodig had dan de anderen om mezelf weer vertrekkensklaar te krijgen.

CP1 - dat naar goede gewoonte gerund werd door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends. 🙏

CP1 - CP2 #theonlywayisup

Voor mij de zwaarste etappe: een opeenvolging van zeer steile, nijdige hellingen die er zwaar inhakken. Weinig recuperatie om te doen waar ik goed in ben: relatief vlot lopen op de afdalingen en het vlakke. Mijn traditionele dip dient zich aan. Naar mijn inschatting is die dip het moment waarop ik door de glycogeen voorraad in mijn spieren zit, ik me moet herzetten, tempo aanpassen, eten, en als het goed is gaat het systeem meer over op vetverbranding. Zoiets. Gewoonlijk lukt het me vrij goed om door dat dalletje te geraken, en eenmaal ik eruit ben gaat het daarna lange tijd zeer goed.

Deze keer houdt de dip echter aan. Ligt het aan het parcours, dat me niet de kans geeft op herstel? Of is het toch de Spine, één maand voorheen? Of een combinatie van beide? Wie zal het zeggen.

Als genadeslag krijgen we op het einde van de etappe nog enkele moordend steile uitsmijters voor de voeten, vlak voor het CP. Ik had het kunnen weten, met Malmedy als locatie. Dit heeft voor mij een extra nadeel: teneinde de motor draaiende te houden wil ik goed kunnen eten van de volwaardige (en lekkere!) maaltijden die we krijgen op de cp's. Bij voorkeur wil ik dus rustig, met lage hartslag, binnenlopen op het cp. 'Op rallenti' boven geraken op deze laatste hellingen is echter onmogelijk voor mij.

Gevolg - op CP2 kom ik behoorlijk uitgewrongen aan, en heb ik veel tijd nodig om slechts één bord warm eten binnen te krijgen. Moeilijk moeilijk. Misschien toch maar geen Spine als ideale voorbereiding..

CP2 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏

CP2 - CP3 #hautesfagnes

Ik hoor gejoel in de verte en vraag me af welke jeugdvereniging hier midden in de nacht op de Hoge Venen kabaal loopt te maken. Als ik wat dichterbij kom hoor ik 'give me an M!' en besef dat het Kirsten is, de luidste supporter van het westelijk halfrond, samen met Jan, Hilde en Gerry. Een zalige verrassing, want ik moet hen bekennen dat ik nog steeds niet helemaal uit mijn dip geraakt ben. En dat terwijl de Hoge Venen terrein is dat me toch beter moet liggen dan de vorige etappe: minder hoogtemeters, maar het gaat niet echt vooruit om andere redenen, namelijk zompig, moeilijk begaanbaar, rotsen, wortels,… heerlijk vind ik dat normaal gesproken.

De korte babbel met de supporters geeft me toch een tijdje vleugels, en op het goed loopbare stuk dat op onze ontmoeting volgt maak ik goed tempo. Niet alles is trouwens negatief: volgens mijn vrienden is het lelijk weer, maar dat is me niet zo opgevallen. Kennelijk is de combinatie van mijn tempo en de kledijkeuze alweer voldoende om warm en comfortabel te blijven.

Het is nog voor middernacht maar toch krijg ik al stevig last van slaapgebrek. Een beetje vreemd want normaal gesproken kan ik wel twee nachten doorgaan zonder al te veel problemen. Ook nog een gevolg van de Spine, en zelfs het backyard WK in oktober? Moeilijk te zeggen. Op 3 maanden tijd twee keer 4 nachten doorgaan met nauwelijks slaap, hoe lang laat dat zijn sporen na? Je kan wel het gevoel hebben dat het verteerd is, maar wanneer is dat echt het geval?

Omdat het zo niet vooruit gaat doe ik enkele hazenslaapjes van een paar minuten onderweg en laat me zo inhalen door Irene en Michael. Zij hebben ergens onderweg een pact gesloten en lopen helemaal tot het einde samen. Mooi. Het meegaan in het tempo van anderen geeft me wat meer ‘schwung’ en ik loop met hen samen CP3 binnen.

CP3 – waar degenen die voor mij weer buiten zijn niet geslapen hebben? Dat vermoed ik toch. En iedereen die er samen met mij zit dat wel van plan is.

CP3 - de zoektocht naar een geschikte plek om met je matje, bivy en slaapzak toch enigszins comfortabel te liggen: op de kiezels of het betegeld terras? Ik vind toch een malser stukje gras, zet mijn wekker op 3u en word wakker na 2u.

CP3 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏

CP3 - CP4 #revival

Twee uur slaap dus. En twee borden stoofvlees met puree (1 voor en 1 na het slapen) op CP3. En twee koffiekoeken en een agrumes van de bakker vlak na CP3. De ingrediënten voor een glorieuze revival van 100km. Ik ben eindelijk helemaal uit het dal, de fun kan beginnen!

Ik verlaat CP3 rond plaats 13. Iedereen die er samen met mij was, en verscheidene lopers die er na mij binnenkwamen zijn al een tijd weer buiten. Net voor ik buitenging kon ik nog dag zeggen aan Frank, Bram, Christof en Matthias.

Na een km of twee in deze etappe voel ik mijn benen en denk: als ik dit gevoel enigszins kan vasthouden is alles vanaf plaats 5 en daarna niet veilig voor mij. Niet dat ik écht denk dat ik iedereen ertussen nog kan oprapen, omdat het gat naar plaats 5 nu wel heel groot is. En Claire op plaats 4, die ik al de hele Spine vruchteloos achterna gezeten had, zit minstens 20km verder. Toch houd ik me graag bezig met het idee dat ik nog wat mensen kan inhalen en dat ik zelfs de jacht op ultra-ultratopper Claire verder zet. Het is een eerder arrogante gedachte, het zijn immers geen pannenkoeken voor mij, en eerder in de race kon ik hen niet bijhouden. Arrogantie of zelfkennis? Een dunne lijn om op te balanceren. Living on the edge (grijnst)! Uiteraard is de competitie niet de voornaamste reden dat je de Legends Trail loopt. Uberhaupt uitlopen is al een grootse prestatie, en er zijn zoveel fascinerende aspecten aan het ultra(trail)lopen dat het competitie element vaker wel naar de achtergrond verdwijnt dan niet. Maar goed, het blijft een wedstrijd, ik hou van het idee dat ik bergaf kan ‘knallen’ na pakweg 200k, en een beetje racen geeft me een doel, iets om me mee bezig te houden onderweg.

Zo gedacht zo gedaan, ik zet de jacht op mijn voorliggers in, en passeer 5 of 6 lopers, waaronder Jens (déjà vu Great Escape), Giovanni, en helemaal op het einde Addie. Onderweg kom ik nog eens Jan, Hilde en Gerry tegen, die de tijd vonden tussen het vrijwilligerswerk door om me even op te zoeken op het parcours. En enkele kilometers voor CP4 ook nog eens Kirsten en Gorik. Ik stop even voor een korte babbel (nee Gorik, je mag niet een stukje meelopen, dat is tegen de regels 😉 ) en zeg dat ik van plan ben een snelle stop te doen op CP4, binnen en weer buiten bij wijze van spreken.

CP4 – mijn snelste Legends pitstop ooit. Het idee: na een kwartiertje weer buiten. In de praktijk: een klein half uur. Je moet je toch enigszins soigneren: een heerlijk bord eten (geen tweede want ik heb schrik om te zwaar te verteren en weer last van slaapgebrek te krijgen), voldoende drinken, naar het toilet, drinken aanvullen, teveel aan eten en kledij in de dropbag,… Maar in tegenstelling tot de vorige cp’s geen nieuwe sokken, geen droge voeten. Dat kost teveel tijd en ik voel dat de voeten het wel gaan houden tot de finish.

CP4 – waar Jeremy, Irene en Michael nog zijn als ik binnenkom. Een beetje tot mijn verbazing, ik heb meer tijd goedgemaakt dan ik dacht. En waar ze nog steeds zijn wanneer ik weer buiten ga.

CP4 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏🙏

CP4 - finish #winterwally - #meetingAlain

Halverwege de laatste etappe passeren we de streek rond Ninglinspo en Chefna. Stevige hellingen, moeilijke navigatie, maar ook een mooi en zeer te genieten stuk Ardennen. Op de moeilijk te navigeren stukken, waar Tim toch weer de niet meer bestaande paadjes heeft gevonden (als het op de kaart staat is het een pad uiteraard), en waar je steeds het gevoel hebt dat je aan de verkeerde kant van de rivier zit (waar is dat brugje alweer? Is er uberhaupt een brug?), heb ik de indruk dat ik aan het knoeien ben en hopeloos veel tijd verlies. Achteraf gezien viel dat best mee, want kennelijk heb ik het stuk van CP3 (bij buitenkomst) tot de finish ongeveer even snel gelopen als Lander, en sneller dan alle anderen. Lander, die iets recht te zetten had na zijn DNF van vorig jaar, en een zeer indrukwekkende race neerzette van begin tot einde. Voor zover ik dat vanop afstand kon volgen speelde hij een heel mooi en spannend haasje-over spel met Ivo om uiteindelijk aan het langste einde te trekken.

Soit, voor we aan de Ninglinspo zijn krijg ik bij het buitenkomen van CP4 een behoorlijk lang stuk goed loopbaar terrein voor de voeten, helemaal mijn ding. Ik lig plots op die 5de plaats, en heb een km of 7 van mijn achterstand op Claire ingehaald. Het verschil is echter nog steeds 13km, een schijnbaar onmogelijk in te halen verschil. En plaats 3 ligt daar nog een heel eind voor. Maar goed, het terrein is me gunstig gezind, ik kan lekker lopen, en ik kan in de winterse Ardennen achter een Frans Duracell konijn aanjagen. Wat heb je meer nodig om een februari-zondag geslaagd te noemen?

Onderweg houdt Jan me via berichtjes af en toe op de hoogte van mijn vooruitgang. Op de parking van de Ninglinspo haal ik naar goede traditie een limonade uit de drankautomaat, zet me even neer en neem wat tijd in het gezelschap van onze goede vriend Alain. Tijdens mijn vorige twee Legends avonturen stond Alain me hier op te wachten om samen iets te drinken en mentale support te bieden. Helaas heeft hij ons een goed jaar geleden verlaten na een heldhaftige strijd met een gemene kanker. Ik zweer je dat hij er ook deze keer was. Merci Alain.

Temidden van het zware stuk uit deze etappe, beneden aan Quarreux, kom ik bij Chez Ingo, gerund door the Legend himself en zijn vrienden. Twee croques (of tosti’s zo je wil) met ketchup – veel ketchup! – en een koffie en ik kan er weer tegenaan.

Na nog een mooie portie gesukkel en gezoek naar het juiste pad ben ik de Chefna voorbij, en krijg ik enkele afdalingen uit mijn dromen voor de voeten. Net wanneer ik merk dat Claire nog maar een kleine 4km voor mij ligt. Ik sjees de afdalingen af (je mag dat gerust relativeren, maar voor mij voelde het zo, dus ik mag dat zeggen 😊 ) en sleur mezelf de hellingen op. En plots zie ik dan toch het lichtje van Claire achter een bocht verschijnen, op een kilometer of 10 van het einde. We zeggen even dag, checken of alles goed gaat, (intussen zijn we bijna oude bekenden, ik hoop dat ik haar nog vaak mag tegenkomen op ultra’s overal) en we zetten onze weg verder. De laatste kilometers zijn behoorlijk goed loopbaar, dus ik loop verder zoals ik bezig was. Je weet nooit dat Volker zijn derde plaats nog wil wegschenken.

Uiteindelijk kom ik een tiental minuten te kort voor die derde plaats, die Volker uiteraard helemaal verdiend heeft als auteur van een beresterke race. En ik, ik heb me geamuseerd, heb de eerste 60 en vooral de laatste 100km kunnen lopen met het goede gevoel dat ik steeds nastreef op een ultra. En daarenboven zijn Claire en ik de 2de en 3de finisher van de Winter Wally: de combinatie van full Spine Race en Legends Trail in één winter. Ik prijs mezelf voor de zoveelste keer gelukkig voor het sterke lijf en de geschikte mindset die me dit soort avonturen goed laten verteren.🙏

De Finish – waar steeds een Kerel op je wacht. En dit keer ook een Barbelicious maal.😋

De Finish - waar Pipke waakt. En speciaal voor mij uit haar Safety-kot komt 🥰😘

De Finish – waar ook mijn Altra’s verdiend mogen rusten: 275km over moeilijk terrein, met steeds goeie grip en loopcomfort. Ongeveer 500km op de teller na twee races.😎 Mijn nieuwe lievelings trailschoen is bekend 😊

De Finish – waar het naar goede gewoonte fijn verbroederen is met medelopers, sympathisanten en de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏🙏🙏🙏

Merijn

Legends Trail 2023, the one that had it all....

As you all know, I only write a report if it was a special run and this one surely qualifies. A bit of history, as written in my first legends report (2018), I started as a volunteer in the first edition of legends trail (2016). I saw the pain and suffering and promised myself never to try to participate in such a gruesome race. A lot has changed since then. This was my third time and second finish of this ultimately beautiful race. If you win, the only real reward is a free ticket for the next edition, which I gladly accept. This may sound strange to a lot of fellow runners but I can’t wait to go back to the dark and cloudy hills of the Ardennen. As you may guess already, I really enjoyed this edition. I said it repeatedly to the volunteers, the track is extremely hard and technical but of course that is just the thing I’m looking for in this type of race. Before I write a short race report I would like to stress the fact that a finish in this race is a work of many years, to be able to compete and enjoy the race is an even longer journey. There are so many details of this race that have to run perfectly. I would like to explain some of them so maybe you can all learn and use this information for your own trip. Of course these tips are individual and may not apply to you all but there might be a lesson for all that want to learn. You can of course skip this section and move on to the race report directly.

#navigation

To navigate I use my Garmin fenix 6x, I never had a problem finding the right path and when I was a bit distracted or unattentive, my watch signaled this and I could track back a few meters to take the right road. Though I didn’t need it, I had an Etrex 35 as backup, even a second Etrex in the drop bag. As a backup for these I knew I could navigate to the PC's using my Garmin explore app on the smartphone with offline maps. The devices are also worthless if you don’t have the necessary hours of nightly navigation expedition experience where you learn to find your way in the dark woods and paths have disappeared.

#foot considerations

My feet were impeccable during the whole race. Arriving at the checkpoints, my feet were always dry and without any injury. To achieve this I choose Enji toe-socks and compression socks. Two layers of socks prevent blisters, toe-socks even more. Compression socks take care of the swelling of the ankles, no swelling for me. For the passage of the Venen I chose waterproof socks in combination with the toe-socks, resulting in dry feet after this horrible muddy section. I also changed shoes at every checkpoint. Choosing for ideal grip on wet rocks and trees for the first part (Ourthe-paths: salomon wildcross: gtx), more cushioning for the second section (hoka speedgoat 4) but still a decent grip. For the third section I had my Altra Olypus in combination with the sealskinz socks, perfect grip there. From CP3 to CP4 I used my La sportiva shoes but those were not the best choice because the grip was not ideal for the steepy parts from Spa to Theux, my feet were dry nevertheless so no real bother. The last section I knew the terrain would be very slippery and I still wanted to race so I had my Inov8 X-talon shoes that have excellent grip for this terrain. I knew that having wet feet for this last section wouldn’t pose any problems so no problems there.

#something to eat

As for food, I had my fair share of stomach issues but managed to overcome most of them using some tricks I learned over the years. The hot meals on the CP’s don’t work so well for me as I don’t take enough time to sit, eat, or digest properly. I made the mistake of trying to eat some food on CP1 to CP3 but I skipped the hot meal on CP4, I should have skipped them all and rely on the food I know works for me. I carry wraps with cheese/majo/salad and have some in the dropbag, which I can eat easily and repeatedly. If I would have done the whole trip with those, there would not have been any stomach issues. I never had any real energy problems as I had some trick to get the calories needed. In my camel I have a mixture of isotone powder and ORS which I know very well and I never get bored of, enough hydration there. When needing some sugar I could use some ‘druivensuiker’ or some wine gums which always seem to work for me. For the hard sections at the end of each stage I had a bottle of cola to give the extra energy to keep up the rhythm. So I could always count on my sugar and water supplies.

#mental experience

On the mental side of things I think my long experience in these events does the most. Last year I ran 6000 km with 160.000 m D+ and over the last 6 years I’ve been averaging 100 km weeks, all without serious injuries. This legends edition I ran 90% of the race solo and had no real issue with that. I’m really used to ‘running in the zone’ so I’m only focused on keeping on moving and making it to the next CP. In the nightly hours I listen to an audio book about training to keep my mind in the game. For me this is one of the more attractive parts of these events. You only have to think about finishing this race, tackling all the challenges the race presents. I really don’t think about anything else and enjoy the simplicity of this action. One goal, one focus. Of course it helps to know a lot of real friends are also on the track or following at home, running the race with you, at least in thought. I do consider myself lucky to be able to go all the way without really having to suffer. I still think I’m less challenged there than a lot of my fellow runners that have to dig real deep to just be able to finish or go as far as possible. I always say I’m a comfort runner and that didn’t change in this race. Ivo passed me at CP3 and I had no problem letting him go, I had no need to force myself to push my limits, second place is enough and I rather enjoy the race than to win it. One thing more on the mental side, I arrived early at the start so I had time to analyze the track in detail. As I knew at least 80% of the track I could build a mental picture of the race with different sections and difficulties (mudd, steep hills, technical terrain, long boring sections, ...). For some this is a disadvantage but for me it helps to manage the race.

#sleep choices

As for sleep management there wasn’t a lot to manage. I had a lot of experience with power naps of 10 min. Just taking a nap at the side of the road in the forest worked super for me. When I tried this now I woke up instantly because of the never lasting rain on my face, no sleep allowed. This caused some periods of half-sleep-run where I didn’t really progress as I wanted. I had some cafeïne pills and a gel to counter the effects but luckily when the sun came up these moments disappeared magically as I had experienced before.

#the race

Back to the race.
It was a great surprise to start at the ‘barrage de Nisramont’, a well kept secret. Though I didn’t really enjoy the bus ride as we were all just eager to start the race and enjoy the last bit of sunshine before the last dark night. I had done some hikes with the family in December in this region and in November last year I did the 205 km long ‘nightcrawler’ at the shores of the Ourthe so I knew the terrain very well. I also remembered a lot from ‘great escape’, previous legends editions. As this was really my type of terrain, I started off quite well to end up as the leading runner after the 25 kms loop. The tempo was challenging at the start as everyone was eager to get this thing done. I tried to focus on a rhythm I could manage in the long term. It seemed this was rather fast so I stayed in front for about 100 kms. From the Ourthe to CP1 was almost a copy of the 2018 edition (but in the other direction) which I ran on race day then and in many training sessions before so the terrain was well known. I managed the 20 km long climb to the Baraque Fraiture quite well and knew there was a 10 km descent to CP1 as a reward. I knew I had a little advantage on the second runner so I made the stop short so I would be gone when the next runner came in. The next section was rather smooth with some of the few ‘runnable’ sections of the trail. I knew that at km 72 the real fun would start with about 12 climbs, one after the other up to CP2. As the hills were very steep, running was out of the question. Running downhill was also a challenge in this edition: too steep or rocky/muddy to make speed. I think this was one of the factors that made this edition hard, no easy downhill recovery. Most of the hills were known from last year and my countless D+ trips in this region, it was like playing in my backyard. I tried to keep my own tempo rather than focus on the others but apparently it was a fraction faster than most. I have to be honest, I thought the last few hills before the CP would destroy most runners as they were so steep and muddy I thought only few would make it before the cutoff. My head start on the other runners was limited now and I could talk to them before I took off for the next section. I felt strong but saw my competitors going the same pace so I knew the race was far from finished. The next section was again all on well known terrain, I ran hours on these high planes in all seasons in all conditions. It was great to be able to do these sections in daylight but this was also the baddest section as for the weather. It had been raining on and off for 24 hours and there was a fearsome wind. I’m glad I still had enough energy to keep on running as having to pass here at hiking speed at night must have been really hard. I know navigating these swamps must have been a challenge for most but having done the 3 rivers of pain (track by Maarten/Marek) numerous times I knew every rock and bridge to cross. No fastest time here but I still could enjoy these beautiful rivers. I was still leading the pack, no idea what the competitors were doing. When I arrived at CP3 I needed a longer break. I had to take some time to eat as I was having troubles with the stomach. I also wanted a 10 min sleep. Ivo and Volker came soon. When Ivo wanted to start he asked me to join him and I thought this was a good plan. Because of the stomach I couldn’t follow his tempo and I was slowing him down so I told him to move along. I had my hardest time then, I wanted to sleep 10 min but couldn’t because of the rain so I really struggled there. I even had trouble following the track because of the continuing rain. My shoes didn’t have a good profile so I had to manage the descents with great care. But I struggled on and managed to limit the damage to 20 min at cp 3.1. At that point daylight brought new energy and I could hike/run at a decent pace again until CP4. Between Spa and CP4 there were some crazy steep sections with or without paths, hard and enjoyable. I saw Ivo here and he looked fine but told me he found me ‘looking too fresh’. I left the CP and Ivo had a 30+ min advantage on me. I fixed my gear, got rid of my raincoat (it actually stopped raining, incredible) and went for it in t-shirt and race-shoes. My legs felt strong (as they did all of the race) so I decided to race the last 50 kms. Ivo knew I might try so he was hard to catch, I needed 2 hours at a crazy speed to catch him. On the steepest/longest climb I passed him, taking a little advantage (175 m D+ segment, I ran the 8th time according to Strava). From that point I pushed all the way to the finish, going down very hard even on technical terrain and giving it all uphill (a bit slower than hoped). All went according to plan, the legs didn’t give up, the feet were fine, everything was fine, I could really live the victory, enjoy the finish. As a reward I found my wife and children at the finish, no better finish than this with my own family and my running family.

Great trip, I will be back to enjoy this event.

Lander

#starten

Wat in juli 2022 begon in een gesprek tijdens onze zeeloop (met Frank Gielen ),met inschrijving als gevolg,moest dit weekend waargemaakt worden:
LEGENDS TRAIL 2023 (LT250)!!

LT250 is een is een ultra trail van ruimweg 274 km en meer dan 10000 hoogtemeters dit in onze mooie Ardennen en met het meest uitdagende terrein.

Na maanden van leuke training was het dit weekend zover LT250. De start zou gegeven worden op vrijdag 17/02 om 18:00, dit werd op het laatste moment aangepast. Bij het aankomen bleek dat ze de startlocatie aangepast hadden en dat hiervoor eerst een onverwachte bustrip van 50 minuten vooraf ging. Enkele uren na de start werd het duidelijk dat Frank Gielen “De Tank”, Christof Simons, Matthias Pelgrims een loopgroepje gingen maken.

Voor mezelf bekeek ik het gewoon van CP tot CP.

De start was zoals hiervoor al vermeld een beetje anders, het eerste deel was pittig langs de oevers van de Ourthe in de nacht. Zoals verwacht was het na 5km al prijs, voet omgeslagen, dan maar hinkel-lopend verder. Gelukkig verminderde de pijn na een kilometer of 40. Na 60 kilometer CP1 bereikt: tijd om alle kleine probleempjes op te lossen, tracker verplaatsen, zat niet goed, waterdichte sokken aantrekken,…en dan een lekkere maaltijd eten.

#klimmen

Opnieuw vrolijk vertrekken, op naar CP2 in daglicht 😀.

Eerst een leuk stukje op en neer niet te lastig tot 10 kilometer voor CP2, enkele zware klimmen die zeer tijdsrovend bleken te zijn. CP2in zicht, de beloning weer verwend worden door de meest ongelofelijke vrijwilligers. Alles weer resetten en me klaarmaken voor een zware regenachtige nacht ploeteren door de hoge venen. Waterdichte sokken waren geen overbodige luxe. Tot mijn verbazing viel het best wel mee, dit mede door juiste keuze van kleding. De sfeer in ons groepje van 4 zat nog steeds goed, nog geen spoor van vermoeidheid. CP3 bereikt een hapje eten nieuwe waterdichte kousen(wat later foute beslissing bleek te zijn). Volgende stap, CP4 deel 1 viel best mee, ik was best wel nog ok,geen kwaaltjes of overmatige vermoeidheid. Bij enkele hellingen was ik waarschijnlijk iets te optimistisch en had ik niet in het oog dat op dat moment Frank niet zijn topmoment had. Steeds had ik het niet door tot hij zelf aangaf dat het niet ging en even tijd voor zichzelf nodig had hij wou zeker de groep niet ophouden en verplichte ons door te lopen. Tegen mijn zin en piekerend liepen we door tot aan een tussenstop, waar Frank en mijn gezin ons op stonden te wachten. Juist toen ik wou zeggen tegen de vrouw van Frank dat hij even tijd nodig had kwam hij (Frank) achter ons aangelopen helemaal herboren en klaar voor de rest van het avontuur. Hij (Frank) dacht te weten waar zijn probleem zich bevond, namelijk zijn overbodige waterdichte sokken, deze werden ook zo snel mogelijk vervangen door gewone. (Problem solved)

#doorbijten

De vermoeidheid door slaapgebrek begon ons en mij vooral parten te spelen. Eerst ook mijn waterdichte sokken uit, veel beter zo! Het werd donker en gingen onze 3de nacht in, wetende dat dit zwaar ging worden liepen we tot aan het laatste CP4. Dit was het CP dat het meeste deugd deed nieuwe sokken, nieuwe kleren, voeten laten behandelen, gewoonweg zalig. Weer weg uit de CP voor de laatste maal, maar snel bleek voor mezelf de zwaarste keer. Nog maar net vertrokken sloeg de vermoeidheid bijna onmiddellijk toe, niet onmiddellijk linkte ik dit aan het slaapgebrek (waarom zou ik😏) Na enige tijd was ik in een soort trance en volgde Matthias en keek enkel naar zijn schoenen, plots was ik het kwijt, niet meer wetende wat ik aan het doen was. Na enkele ogenblikken zag ik dat ik aan het lopen was maar wist niet waar met wie of hoe, het duurde ten minste 20 minuten voor ik weer wist dat ik ik de legends trail aan het lopen was. Mijn vermoeidheid was ook Frank opgevallen en vond het dus wel een goed idee om snel een powernap in te lassen. Enkele 10tallen minuten later was het zover 5min powernap. Ogen toe en onmiddellijk in slaap na 5 minuten ging de wekker af en voelde me herboren, de weg lag open om tot aan Chez Ingo te lopen , langs Niglinspo, waar Christof plots de ingeving kreeg een spurtje in te lassen. Nog 1 zware klim en pittige afdaling en dan was het onze laatste halte voor de finish. Bij het afdalen had ik plots veel energie en daalde af alsof ik nog geen kilometer gelopen had. Tijdens deze actie stak ik Christof voorbij maar in de vlucht zag ik niet dat deze geen verlichting meer had en zo als gevolg blindelings de afdaling moest voortzetten, daardoor deels omweg liep, viel en zijn broek scheurde. 1000 keer sorry voor deze actie maar had het echt niet door. Bij Chez Ingo aangekomen ons neergezet en genoten van de soep en croques. De laatste 25 kilometers moesten nu gelopen worden, maar met het daglicht en de finish voor de boeg mocht dit geen probleem zijn.

#doorgaan

Eerst een leuk stukje op en neer niet te lastig tot 10 kilometer voor CP2, enkele zware klimmen die zeer tijdsrovend bleken te zijn. CP2in zicht, de beloning weer verwend worden door de meest ongelofelijke vrijwilligers. Alles weer resetten en me klaarmaken voor een zware regenachtige nacht ploeteren door de hoge venen. Waterdichte sokken waren geen overbodige luxe. Tot mijn verbazing viel het best wel mee, dit mede door juiste keuze van kleding. De sfeer in ons groepje van 4 zat nog steeds goed, nog geen spoor van vermoeidheid. CP3 bereikt een hapje eten nieuwe waterdichte kousen(wat later foute beslissing bleek te zijn). Volgende stap, CP4 deel 1 viel best mee, ik was best wel nog ok,geen kwaaltjes of overmatige vermoeidheid. Bij enkele hellingen was ik waarschijnlijk iets te optimistisch en had ik niet in het oog dat op dat moment Frank niet zijn topmoment had. Steeds had ik het niet door tot hij zelf aangaf dat het niet ging en even tijd voor zichzelf nodig had hij wou zeker de groep niet ophouden en verplichte ons door te lopen. Tegen mijn zin en piekerend liepen we door tot aan een tussenstop, waar Frank en mijn gezin ons op stonden te wachten. Juist toen ik wou zeggen tegen de vrouw van Frank dat hij even tijd nodig had kwam hij (Frank) achter ons aangelopen helemaal herboren en klaar voor de rest van het avontuur. Hij (Frank) dacht te weten waar zijn probleem zich bevond, namelijk zijn overbodige waterdichte sokken, deze werden ook zo snel mogelijk vervangen door gewone. (Problem solved)

#delestezijndebeste

De laatste dag aangebroken nog enkele klimmetjes te gaan had ik even me time nodig en ging even alleen weg, een uurtje later haakte Christof weer aan en nog een uurtje later Matthias en Frank.

Als de 4 musketiers gingen we al strompelend, goedgezind door met het zonnetje klaar om dit af te werken. Met de laatste kilometer in zicht waren we blij onze gezinnen in de verte al te horen en te zien, een blij weerzien was het.

Samen over de meet onze medaille in ontvangst nemen, een onvergetelijk moment dat me voor altijd zal bijblijven! Weer mooie herinneringen voor later, beter dan een weekendje in de zetel!

Thx aan iedereen, zeker aan mijn drie kompanen, de allerbeste legends vrijwilligers en niet ten minste aan mijn gezin , die er steeds waren voor mij!!!

Bram

#twijfelen

Is een derde keer starten aan de Legends trail wel zo een goed idee? Mijne clean sheet van legends finishes in gevaar brengen of wat?

Uren vechten tegen de elementen, de vermoeidheid en de schuurwonden. Niet bij je familie zijn ? ... Het is natuurlijk wel een risico.

#roi

Maar de return on investment is tamelijk groot, of je het nu haalt of niet.😄

Je leert dingen bij over jezelf bij, je maakt nieuwe vrienden en je begrijpt de werkelijke definitie van ”in de watten leggen” door de goede daden en zorgen van de legendarische vrijwilligers. 😍

De investering is wel groot in zo een avontuur : denk aan tijd, aan geschikt materiaal geraken, je lijf blakend van gezondheid opgeven, je slaap gaat naar de haaien ,

Maar voor je het weet maak je betere keuzes in je leven.

#vraagje

Mijnen buddie kreeg de volgende vraag : "Je gaat meer dan 100 km lopen, waar ren je toch van weg?" Ik zou deze vraag juist willen omdraaien "Waar ren je naar toe?". En ik begin stilletjes aan een idee te krijgen waar het om gaat, althans voor mij.

#leveninhetnu

Lopen in de legends, dat is leven in het nu, niet het vluchtige bestaan maar de echte wereld van vlees & bloed, van rots & schors, van dag & nacht. Dat is gezamelijk streven naar een klaar en duidelijk doel 274 km 10 000 hoogtemeters met de nodige 'uitdagingen'. Dat is fouten maken en dan de vrienden hebben die je daar mee uitlachen, ik bedoel helpen. Dat is het onverwachtte verwachten en niet bedrogen uitkomen. 🙃 De legends was alles in get kwadraat. Ik heb harder genoten en diepere dalen betreden.

Eenmaal goed vertrokken wordt het pas echt interessant. Je kan lopen over onbekende mythische paden die normaal enkel betreden worden door vuursalamanders, mist die zomaar uit de vallei onder je opdoemt, naar rotsen waar je gezichten in kan herkennen. Dan maak je de natuur mee waar ze voor gemaakt is. Om ons te imponeren en te tonen hoe nietig en klein we wel zijn tov de wereld. Maar ook hoe gemakkelijk het allemaal stuk kan gaan. Je leert om te gaan met mensen, problemen, energie, koude, voeten, benen, afstand en tijd ….. en het eten is er goed.👍

Maar het is niet alleen winst bij jezelf, je ziet ook hoe de andere mensen groeien, veranderen, herorienteren, helpen. Dat alles in een nietige 65 uur. Het is in een flits voorbij en je bent een nieuwe mens. Maar wel moe en voldaan.

#tochnestraffekerel

Toch straf van Tim, waar hij den tijd vindt om al die stenen onder de bladeren te gaan verstoppen, waar hij al die modder vindt, de rotsen glad krijgt en de weg anders doet lijken dan wat je hersenen willen vertellen. Dikke merci aan de legends familie.

Met mijn derde medaille op zak, 67 uur legends aan mijn broek en geweldige beelden op mijn netvlies gebrand zeg ik tot de volgende keer. Nu nog effe terug wat vel groeien tussen mijn teentjes. Proficiat aan ons 4 ledig clubke ultrafanaten, aan alle dplusdinsdag gangers en alle andere urken die zo gek zijn om hier aan deel te nemen. Bedankt aan iedereen om ons zo te steunen tijdens onze processie.

Tank

#BringItOn

275km 10500hm met deze informatie begon de Legend trail 2023. Het parcours werd pas de dag van de wedstrijd vrijgegeven in tegenstelling van andere jaren een week voordien De reden hiervoor was dat mensen onderweg geen biertje konden gaan begraven om de zo de lange stukken van +-60km tussen de verzorgingsposten te overbruggen, althans dat idee leefde er onder de lopers. Echter was er een heel andere reden, de start vond normaal plaats om 18.00 op de locatie van de inschrijving, maar nu kwamen er plots twee grote autobussen aangereden om 18.00. Deze autobussen brachten ons naar “barrage de nisramont’ door hier te starten konden er dubbel zoveel kilometers langs de Ourthe worden afgelegd. Elke trailloper weet dat wanneer je “Ourthe” zegt, bedoel je veel geklauter, hoogtemeters en kilometers die slepend en afmattend zijn. De wedstrijd ging van start, een eerste kilometers deden Matthias Pelgrims en ik een paar keer haasje over, waarna we besloten “de voeten in elkaar te slaan”. Al snel kwamen we zo

#OnsGroepke

Bram Malfliet en Frank Gielen (beter gekend als DE Tank ) tegen en dat was het moment dat de groep met vier personen gevormd werd, deze groep bleef voor de rest van de wedstrijd stand houden. De etappe na de Ourthe was een etappe op makkelijker terrein maar met nog meer hoogtemeters dan de eerste etappe langs de Ourthe, toch probeerde we met ons sterk team hier een “hoger” tempo aan te nemen. Hierna volgde de etappe door de Hoge Venen, deze etappe kwam niet toevallig als derde etappe. Naast de eerste “mind f*ck” van de verrassing van de autobussen, de tweede “mind f*ck” om dubbel zoveel Ourthe te hebben als vorig jaar kwam ook de derde “mind f*ck” om de hoge Venen in de tweede nacht te hebben. De hoge Venen zijn kilometers die heel erg lang duren, nat en koud zijn om deze etappe dan ook nog eens ’s nachts te doen was een een extra dimensie. Tijdens de vierde etappe stopte het met regenen en zo werd er nog iets anders droog dan enkel onze humor onderweg. Bij het aankomen aan de laatste verzorgingspost, lieten we nog een laatste maal onze voeten nakijken, aten we genoeg en zorgende voor voldoende licht en kleding want we wisten alle vier dat een derde nacht ingaan niet simpel zou zijn. Dit zou vooral te maken hebben met het slaapgebrek dit met enkel tot dan de twee powernaps (eentje van vier minuten en eentje van negen minuten) en een slaapje van 15 minuten buiten in een slaapzak aan een verzorging post (want (tijdens legend trail mag je niet binnen slapen). We vertrokken aan de laatste CP en al snel werd het duidelijk dat het slaapgebrek zorgde voor leuke hallucinaties, zo zagen we samen een vrouw die aan het bellen was (wat gewoon een boom bleek te zijn), een camionette die omlaag tegen een boom was gereden (bleek gewoon een steen te zijn), een bulldog (dat gewoon stam leek te zijn), .. en nog zoveel meer, we maakte er een spel van om te kijken hoe creatief je brein werd wanneer je sukkelde met een slaapgebrek. Gedurende dit hele avontuur heb ik het gevoel gehad had we een topteam hadden: we lachten veel, we amuseerden ons te pletter, we hielpen elkaar door de dipjes, we wisselde het navigeren af (Legend trail is een niet uitgepelde route), we hielde samen de tijd op de verzorgingsposten in het oog (zodat we hier niet te veel tijd verloren), we deden samen een paar powernaps en besloten om kunstenaars te worden.

#Gefeliciteerd

Dikke proficiat aan alle deelnemers, je inschrijven voor een wedstrijd waar je op voorhand al van weet dat het finishpercentage maar op 30 procent ligt, is al een hele drempel die je overwonnen hebt. Bedankt aan al mijn loopvrienden voor de leuke babbels voor de wedstrijd, de traings rondjes en de nabesprekingen. Een welgemeende dank je wel aan de organisatie om opnieuw “out of the box” te denken om ons op deze manier nog meer avontuur te bezorgen. Dit avontuur zouden we natuurlijk niet kunnen hebben meegemaakt als we niet konden rekenen op tal van personen die u elke cp zitten opwachten met een smile, zeggen hoe goed je het wel niet doet, u voorzien van eten en drinken, zorgen voor de herinneringen achteraf door oa foto’s te nemen, de blessures die je hebt opgelopen zo goed als mogelijk proberen te verzorgen, en nog zoveel meer,. Met deze personen bedoel ik dan natuurlijk de vrijwilligers, die een heel weekend klaar staan om ons te helpen om het beste uit onszelf te halen, dank jullie wel allemaal. Naast de organisatie en de vrijwilligers zijn er ook de toeschouwers die ons keer op keer aanmoedigen, sommige komen ter plaatse en andere doen het via een berichtje. Wanneer je in een dipje zit (en dat gebeurd een aantal keer tijdens een evenement als dit) een berichtje kan lezen met hierin alleen maar positieve woorden of je kan kijken naar een persoon vol positieve energie, die helemaal is langsgekomen om u en andere aan te moedigen bezorgd je zoveel energie om opnieuw uit die dip te raken. Zo waren er bv de jongste supporter “Keela” (samen met haar mama Gabrielle ten Velde ) met een zelf gemaakte “bericht” met hierin “topper”. Ook Ivo en Tanja DeBr kwamen ons groepje aanmoedigen op 10km van het einde (wetende dat Ivo heel de wedstrijd al had gelopen en Tanja heel de wedstrijd heeft aangemoedigd dan weet je dit gebaar extra hard waarderen) Als laatste wil ik ook mijn ouders Rita Drillieux en Johan Simons en mijn vriendin Ilse Gerits bedanken om zowel voor de wedstrijd als na de wedstrijd klaar te staan voor mij: om mij te brengen en te komen halen, mij te verzorgen, bezorgd te zijn, … Bedankt!

#HetAntwoord

Om op de vraag te antwoorden “waarom doe je dit en wat is hier leuk aan” te antwoorden: Is mijn antwoord als volgt: het gevoel dat mensen je echt willen helpen en elkaar echt iets gunnen zonder jaloers te zijn is iets zeldzaam en tijdens zo een wedstrijd krijg je dit gevoel. Iedereen helpt iedereen en dit zonder bijbedoelingen of andere verwachtingen terug te verwachten. Je vind de rust die ontbreekt in de drukke maatschappij waarin we leven. Er worden vriendschapsbanden opgebouwd voor het leven omdat je elkaar leert kennen als personen, echte emotie en zonder “maskers”. Je ziet de natuur op een manier hoe je ze anders nooit te zien krijgt, je ziet werkelijk de natuur ontwaken en weer slapen gaan. Je leert uzelf beter kennen en begrijpen, je leert omgaan met moeilijke situaties en oplossingen te zoeken voor problemen, dat maakt van een beter en meer krachtiger persoon. Wanneer ik me achteraf dan de vraag stel of het waard was om even pijn te hebben is het antwoord ongetwijfeld “ja”. Pijn is slechts tijdelijk, maar de overwinning, vriendschap en herinneringen zijn voor altijd.

Christof