Verslag Frank (67 rondjes)

---

Het backyard ultra world championship 2022 zal ik niet rap vergeten.

Ik heb er mezelf gevonden, opgeraapt, terug laten vallen, toch verder gegaan en vervolgens me overtroffen. Dat ging niet zonder slag of stoot, ook nadien niet. Ik heb trail miserie gezien, veroorzaakt, maar voornamelijk- mijn mentale formule heeft klop gekregen, er kwamen barsten in de fundamenten.

Ik had mijn tank gebouwd op leuzen die werken als alles min of meer goed gaat. Niet voorzien op een rukwind van mentale vermoeidheid, het was roeien met de riemen die we nog hadden.


Eerst en vooral wil ik Tim, Eilis, Bart en Frederique bedanken om zo een goed geoliede machine te voorzien. Het rondje in Kasterlee mag er best wezen, voorzien van een lekkere keuken, de stop-start zone is ruim genoeg voor het publiek, de atleten kunnen binnen lekker chillen en er werd hulp geboden waar er nood ontwikkelde. Geweldige ondersteuning dus. De kracht van het Belgische team 🇧🇪 was alom aanwezig. We vormden een team met een gezonde mix van jong & oud, ervaren & zeer ervaren, van tragere & snellere lopers. Een extra troef was dat we elkaar al goed kenden.


Een derde van de atleten is al gespot op dplusdinsdag 👊. Dat is het petatten rapende groepje dat Merijn en ik uit de grond stampten. Samen lopen in het Leuvense groen en daar ervaringen delen, trauma's verwerken, moppen maken, doelen voor de toekomst zetten, het hoort er allemaal bij. Vooral plezier maken tijdens het lopen is de bedoeling. Ooit zei ik al grappend vòòr de AOBTD wedstrijd, “Ik wil maar van ene winnen, en dat ben jij Merijn“. We zijn nu al 3 jaren verder en het is me nog steeds niet gelukt, waar zou dat aan liggen😉?
In die tijd was zijn persoonlijke record backyard lopen nog “gewoon” 33 rondjes.

Wat moet je zoal weten om ver te geraken in een backyard wedstrijd?
Eerst en vooral, het zal lang duren. Je moet je lichaam zo veel mogelijk sparen, dus al vanaf het begin las je wandel stukken in. En je hebt een crew nodig. Blijf continu voldoende energie en drank innemen. Voorkom schuursel, blijf positief. Koel niet af, warm niet op. Maak nieuwe vrienden. Alleen geraak je er snel, maar met meer geraak je verder. Los probleempjes op voor ze groter worden. Ook die van je vrienden. Ga niet in een mierennest zitten. Zet geen vast doel, stel dat je het haalt zit je in de penarie 🙂


Direct met mijnen dikste troef op tafel, ik heb Gerald de goede in mijn team. Ik zag al menig loper jaloerse blikken werpen dat ik hem gestrikt heb ☺️. Gerald is de rust zelve, vertelt soms een droge mop, heeft steeds een helpende hand voorradig en het strafste van al : hij kan gedachten lezen! Hij legde me te slapen, zorgde dat ik mijn pappeke at, troostte mij, en shotte mij ,zoals gevraagd, uit de comfortabele stoel. Kortom, voor de crew van de tank een dikke vette 10 op 10. Pieter en Steven zijn zondag ribbekes komen bakken, dus toen heb ik mij buiten laten installeren. Dekentje, stoeleke dabei, ribbekes, en dan allemaal vrienden, familie, dplussers, om mij heen. Heerlijk tijdverdrijf dat achtertuin lopen.

Aan de start is mijn persoonlijke backyard record nog 42 rondjes. En mijn doel is zeer naïef : “gewoon verdubbelen” 😂. Waarom zeg ik toch zo van die dingen? Alsof je je op voorhand kan voorstellen hoeveel moeite zo een stunt zal kosten. Het is de shoot for the stars methode 💫. Ben je een twijfelaar en hoop je op 1 toertje meer, dan blijf je meestal ter plaatse trappelen. Voor je het weet zeggen je hersenen dat het goed is geweest op 5 toeren van dat doel. Dat is balen natuurlijk. Merijn deed dit ook met #breaking100 . Kan een mens wel zover gaan?


Een positieve mindset is een krachtig wapen. Ik tracht enkel positief te denken en actief mijn donkere gedachten te bannen. Als je iets denkt, blijft het malen. Spreek je het uit, dan wordt het realiteit en kan je onderbewuste in gang schieten. Aan jou de keuze 🤓.

Een ander principe is perception of effort. Hoe voelt de inspanning aan? Je kan hetzelfde parcours lopen en gezellig aan het praten zijn en je hebt het niet eens gevoeld. Maar denk je heel de tijd aan hoe lang het nog zal duren, hoe koud de nacht zal zijn, hoeveel uren het nog donker blijft, … dan zal dit toertje ook heel lang duren. Met dezelfde benen heb je het dus gemakkelijk of moeilijk, louter door de manier hoe je de realiteit interpreteert in je geweldige brein 🧠 .


Ik ben absoluut niet de snelste loper, maar wel sterk. Mijn lijf kan wat hebben zonder neer te gaan. Is er genoeg smeersel in de tank? Hangt er een vette portie vrolijkheid in de lucht? Dan blijf ik doorgaan.

Feitelijk verliep de eerste 24 uur heel vlotjes. Pas tegen zondagnacht/maandag kreeg ik mijn inzinking. Ik had gedacht meer tussen de mensen te kunnen lopen, maar dat kwam niet goed uit. Dat veroorzaakte een groot drama in mijn hoofd voor een paar uren. Ik ben toen super emotioneel geworden naar het thuisfront toe, maar heb dan alles terug afgesloten, mijn oortjes in gestoken en gezegd tegen mezelf suck it up gast, je koos hier zelf voor.


Tussen de 40 en de 50 toeren heb ik Aron van gezelschap voorzien. Goed gelachen met zijn way of working, maar vanaf de energie weer in zijn lichaam begon te stromen, kon ik die grapjas al niet meer volgen. In de laatste nacht kon ik toch een paar keer met JCVDB en Kevin samen lopen. Dat betekende voor hen een rustiger tempo dan ze gewend waren, maar voor mij betekende het een welkome afwisseling. Thx bros.

De eerste nacht vloog lekker door, ik heb daar tamelijk mijn snelheid kunnen houden.

De Tweede nacht probeerde ik eens te slapen in de slaapzaal, daar heb ik met mijn ogen open 😵‍💫🤷‍♂️ gedroomd voor 5 minuutjes. Ik had absoluut nog geen last van zware hallucinaties. Enkel een paar blaadjes waar ik wel wat gezichten in zag, boring.
Plots hoor ik luid geroep door de lucht schallen. Frank de tank - Frank de tank - Frank de tank - Frank de tank! Een horde dolenthousiaste schoolkinderen die je naam scanderen op het langste en saaiste stuk van heel het terrein geeft je een mentale boost. Dat moment was het meest kicken van al. Merci Jan 👍.


Nacht 3 had ik schrik voor, maar door het onverwachte gezelschap ben ik nooit echt laat aangekomen bij Gerald. 1 keer zette hij me direct in de zetel met een handdoek op mijn kop en slapen maar. Ik denk dat ik daar een 6 tal minuten geslapen heb. Weer vlieg ik de nacht in. Plots zag ik achter de toeschouwers een beeld staan van de Paaseilanden 🗿. Toch straf dat ze dat daar zo snel hadden kunnen bouwen, zei ik nog tegen mezelf 🤦. Het bleek toch gewoon een struik te zijn. Maar je moet je opties open houden natuurlijk 🌳.

Ik liep nog door tot rondje 66, maar was het toen stilletjes aan zat. Ik heb me nog laten overtuigen om er eentje extra uit te persen door Jan, Gerald en meester Tim. Zo strandde ik op 67 rondjes. Dat is 450 km Kasterleese kilometers, lekker! Ik ben nogal ne kerel.

Jammer voor het team, valt daarmee de derde laatste Belg uit de wedstrijd 😵. We waren toen hevig aan het strijden in de landencompetitie tegen Australië 🇦🇺en Japan 🇯🇵 voor de tweede, derde of vierde plek. Laat Merijn en Ivo het maar uitvechten. En dat doen ze. Ze geven geen kick en gaan door, rondje in, robdje uit. De hele dinsdag met licht en daarna nog een extra nachtje, en dan nog een woensdag in het licht.

Uiteindelijk rust ik wat uit, verkoop praatjes aan de lokale TV ploeg en ga naar huis met mijn vrouwtje. Ik zweet traditiegetrouw de lakens vol, gedraag me als een zombie. Maar tegen woensdagavond staat #breaking100 op het programma. 😳


Toch weer afzakken naar Kasterlee via Jeroen Ost om zulk magisch moment van dichtbij te kunnen beleven. De twee helden doen het. Ze breken eerst Merijns 90 ronden werelrecord en elk uur van de dag breken ze het wereldrecord op ieuw 👽👽👽. Samen staken ze de wedstrijd na 101 toeren. Ze hebben nog genoeg energie over om er een kwinkslag bij te geven. Zo is er wel geen winnaar in België, wel 2 wereldrecordhouders en de grenzen van het menselijke kunnen zijn weer verlegd. Proficiat Ivo, proficiat Merijn. Jullie zijn beesten, machines, goden, vrienden, koningen van de achtertuin 👑.

Nog wat feitjes en dingetjes die je niet wil weten.

- Ik liet een pedicure doen op maandag, ik had geen enkele blijn.
- De Grieken gebruikten geen WC papier, maar wel een persoonlijk schraapsteen.
- Kim Jung Un is de jongste van 3 zonen en toch erfde hij de titel. Reden: omdat zijn oudste broer zo nodig zich moedt laten oppakken met een chinees paspoort met als naam “dikke beer”. Hij wou naar Disneyland in the USA 🐻.
- Mijn Frans gaat vlotter na een nachtje slaap over te slaan
- Ants in de pants! 🐜🩳
- menig kine avontuur achter de rug, mop voor kine diensten, zuignappen, den dubbelen elleboog, de moestash, 12 hartkleppen techniek, rechter been los, knietape, dank hiervoor
- Wesley zijn dubbele salto in de gravelbak leverde hem 9 punten op van de jury en een stretching van het sleutelbeen 😬
- 10 van de 15 Belgen verbeterden hun record. Ivo ging van 50 naar 101 . Knetter die gast 😶
- De whatsappgroep is ontploft
- Laat een tank geen interviews geven na 67 uur, hij spreekt nog enkel over dplusdinsdag
- De selectie voor Amerika volgend jaar is 99% zeker, ik zal Laz ontmoeten.
- Karen haar bijnaam ging van klokske naar crusty koekske, speciaal voor haar raapte ik blaadjes.
- Ik at ribbekes, pannenkoeken, sandwichkes met kaas en confituur, snoep, thee, chocovit, dextro energie , cafeïne shot, soep, pasta, puree, calippo, koffie, water, cola, ice tea, puddingskes van Christine
- Mijn best onthaalde moppen : stukske vlees, de jager en de beer en de toekomstvoorspelling
- We werden gezamelijk tweede na team Amerika en voor team Australië 🥈

De tank has left the building
merci Tine dat ik dat kan beleven.

---

Verslag Legends tracking

---

The rain is pouring on our heads at The Hoge Rielen as we start the big cleanup the day after. It is kind of fitting for our melancholy, as our thoughts start drifting off, pondering over what happened here these last few days…
This was a World Championship that started with Team Belgium as the defending champions, but most definitely not the favorites. On paper, Team USA was unbeatable.

According to our own “pre-season” rankings, based on each runner’s previous best at Backyards – with the #1 seed’s total reduced to #2’s best + 1 yard), Team Australia was second to Team USA and it wasn’t even close. Our own Team Belgium came in ranking 3rd but we believed we were up for the challenge.
Things started smoothly and unlike many other countries, we didn’t suffer floodings, bears on the track, bushfires, race ending thunderstorms, or even war…

We knew the first day would be all about routine, unless something unforeseen like an injury would pop up. So we had the time to finish our setup on Saturday and open our bar for the many supporters.
Inside our crew was preparing our legendary homemade meals for the runners and their crew; and our team of physiotherapists where preventively taking care of our runners to avoid injuries.
In the meanwhile we were trying to follow all of the other Satellite races around the globe as closely as possible and remembered Alex Holl’s comment (at least I think it was Alex) who said maybe each country should be “supervised” by another country, so we started daydreaming about all the exotic places we could be visiting come 2024 😉

After 30 yards, 2 teams remained complete at 15 runners, but then Team Belgium's Karen had to throw in the towel which left Team Hungary as the first sole leader of the championship.

Meanwhile 6 races had come to their conclusion and the first participants (or invitees) of Big Dog’s 2023 where known.
The next 10 hours saw Team Finland getting heartbroken, having to cancel their event due to inclement weather, with 4 runners still going very strong; a list of countries ending their race; some very intriguing mano-a-mano competitions (yes that’s you Team Pakistan and Team Singapore – hats of to your front 2 runners); and Team Belgium loosing 5 more runners to fatigue, injury or stomach issues.
Meanwhile Team USA was still up to 13 runners and Team Australia had 12 left. Our initial benefit was gone and with each passing yard we were falling further behind. Thankfully that never impacted team spirit however and moral stayed high.
By the time we hit 50 yards, and we lost another 4 runners, it became pretty obvious that Team USA was on another level, up 59 points, and barring a catastrophe would be almost impossible to overtake. Team Australia was also still going very strong and had built up a 19 point lead on us.

Yard 50 to 60 the 6 remaining Belgians did not flinch and we closed up on Team Australia to get within 6 points. Meanwhile Team Japan were working on a comeback of their own as they moved into 4th place, 25 points away from securing a bronze medal.
What happened after that, will always remain a bit blurry, but we do remember closing in on Team Australia to within 1 point, before Frank “The Tank” Gielen tricked us all and did an extra lap as promised. Too bad it wasn’t a lap around the course, but just a lap around the building. So a minute after starting yard 68, we were down to 2 runners, with the USA, Australia and Japan, respectively 5, 3 and 3 man strong.
It also meant those were the only countries still alive. We were loosing track on Team USA and Team Australia, and Team Japan was creeping closer, although we still had a 25 point lead on them.

Round 73 and 74 saw USA, Australia and Japan all dropping to 2 remaining runners. 2 rounds later, the US and Australian races were also over and it came down to 4 runners, 2 Japanese warriors and 2 Belgian friends…
This new situation gave us a shot to eventually overtake Team Australia, but it meant we also still had to be weary of Team Japan catching up to us.
The next few hours we spent the time splitting between preparing everything for our runners and watching the Japan live feed, hovering between 2 feelings: hoping one of them wouldn’t make it and at least a podium place would be sure, and ; hoping they would be both make it to keep pushing towards that #breaking100.
It might have been sleep deprivation or the couple of beers we had been drinking – or the slight possibility that we actually hold sportsmanship above everything else -, but we were actually rooting for Shibawaki and Yukinori as well.
This situation lasted for another 10 yards, during which the Belgian media really started picking up on our race and camera crews were arriving by the plenty. And then, just 3 points short of a bronze medal – Team Belgium had since surpassed Team Australia for second place -, the race in Japan was over after 86 yards and 2 brave Belgians were the lone survivors of this World Championships.

As Julius Caesar wrote in his De Bello Gallico: Horum omnium fortissimi sunt Belgae , i.e. Amongst them all the Belgians are the strongest!

Team USA still had a commanding 102 point lead, which would mean Ivo and Merijn would have to continue for 51 more laps, or a total of 137 yards in total, to tie the US for 1st place. That was an impossible goal, but the #breaking100 was a goal that was actually in sight.
The next 10 yards saw Belgium – and the rest of the world – really embracing this finale, both on site as trough social and traditional media. It also saw the best of what the Belgian Ultrarunning Scene is all about: friendship, camaraderie, good food & drinks, and the Legends Family… Although the “Legends” Backyard Belgium (and this Satellite World Championship) is technically not organized by Legends Trails, it does benefit from the Legends Family, a household name in said scene.

We cannot thank that family enough for the support they have given us through this race (and every Legends Trails race), they truly are our bread and butter!!!
You might wonder why this important for this recap, but to understand what happened in the closing hours of this event, it is very important. Merijn and Ivo have been part of this family for a lot of years. They have run countless races with and against each other over these years, and have become close friends, as you have all been able to witness.

After Team Japan had dropped from the race, they decided they would work together towards #breaking100 and then determine their strategy for the rest of the race.
To us it seemed pretty easy… Every loop they’d set off, we’d try and get some on course footage for the live feed and before we knew it they’d be back to get some more food or rest. All of a sudden they hit the 96 hour mark, meaning the first time anyone reached the 5th!!! day of racing in a Backyard, which is just mind boggling…
We had some fun trying to get the national news agency on the course on a broken cargo bike for a live feed on the 1 o’clock news; we ordered some t-shirts that could be delivered same day, we bought cake for Merijn’s birthday, we had to prolong the booking of our venue, and we shared stories, rekindled friendships and made new ones.
Closing in on 100, we were anxious to see what Ivo and Merijn’s plans would be after that historical yard. We talked to both, and got none the wiser…
And then all of a sudden there it was, 2 human beings, passing the finish line TOGETHER on their 100th hour, passing that magical line predicted by Maggie Gutterl in 2020.
After the fireworks laid down, we went inside to see the 2 Legends that had broken that mythical barrier to see what was up next. We did not gather much intel, other than they sat together, having a conservation that we’ll never get the full hang of .
They both went out on lap 101 and what we hear is, they had a talk. They entered this race as team members, putting the team’s interest before their own. Ivo supported several team members to complete yet another loop, Merijn shared all his intel on this ultra format, and both kept motivating all of our runners throughout the race.

And then they decided to end it as a team. That is neither weak, nor wrong. That is true sportsmanship and friendship. We spoke to both Ivo and Merijn the morning after, WHILE THEY HELPED US CLEAN UP THE PLACE …, and there are no regrets.
Next year at Big’s the circumstances will be different: they’ll still be good friends, but they won’t be on the same team, and they’ll battle it out in Laz’s Backyard, along with 73 other World Class Athletes.
So no, they didn’t break the sport they compete in, they broke 100, they broke the World Record, and they stole everyone’s heart!
Many congratulations to Team USA for winning the World Championship, we’re already looking forward to threatening your status in 2024. Team Australia gave us a run for our money for obtaining second place, and we think almost everyone there smashed their PB, so “well done mates” and thank you for pushing us. The latter also goes for Team Japan, that gave us quite the scare on #breaking100

Thanks to Laz, Naresh, Fabien, Tracey, and countless names we’re forgetting here for hosting this event and making this week unforgettable for A LOT of people.
To Team Belgium, their crew & our volunteers: we are incredibly proud of you and we love you!!! Again, we’ve been humbled by your persistence, your endurance, your smiles and your hearts. Enjoy celebrating that silver medal! #partycomingup
Team Belgium signing off, while the sun has reappeared as we finish mop-up duty, confirming things are good…

---

Verslag Kevin (65 rondjes)

Wk backyard ultra

Het stof is terug gaan liggen. We zijn al een beetje bijgeslapen. De grootste pijntjes verdwijnen en het wordt tijd om mijn ervaringen van het WK neer te pennen.


Vorig weekend stond ik samen met 14 like minded Belgen in het startvak voor WK landenkampioenschap backyard ultra. Een concept waar je elk uur een rondje van 6.7 km aflegt. Dit doe je totdat jezelf opgeeft of tot je niet meer optijd binnen bent. De ultieme uitputtingsslag.

Mijn persoonlijk doel? Aim for space een race zonder finish. Thuis was alles geregeld, crew was bereidt tot het uiterste te gaan. Ik had dus geen externe reden om te stoppen. Let's gooo🤘🤘🤘


Zaterdag ochtend na een goed ontbijtje de auto in en naar de Hoge Rielen. Woohoo thuismatch🥳🥳🥳ik verwacht heel wat supporters en zodus groot feest. En wat was het dit ook. Elk uur daglicht deelde ik met familie,vrienden, collega's, kennissen van vroeger en nu, Ter plekken en online.


Het was duidelijk er werd over gesproken. HET LEEFDE ONDER DE MENSEN. Dat werd maar al te duidelijk wanneer die twee kleppers van trailrunners (Ivo en Merijn) de 100 uren verbraken#breaking100 #webroketheclock


Zoals we het ondertussen al kennen, gaat ultra lopen met highs and lows. Zo was het ook deze keer. Van Kleine zeurende pijntjes in het linker been naar plotseling super benen. Nachtelijke rondjes die voorbij vliegen als de nachtelijke trainingen waar ik zo van hou t.o.v. nachten waar ik elk rondje aftel naar het eerste licht. Rondjes die je alleen afhaspelt t.o.v. rondjes die je met je teamleden deelt. Lachen, gieren, brullen, de kluchten en flauwe moppen vliegen rond je oren. Verhalen van stoutmoedige avonturen van de trailrunner. Maar daarnaast deelde we ook elkaar pijnen frustraties tranen pepte we elkaar op en hielpen we elkaar verder. niet specifiek voor het extra punt. Maar om de loper zijn limiet daar te laten vinden.

Als loper moet je leven in het moment, het nu en elk rondje dat je maakt zien als een cadeau. Blij zijn dat je weer aan de start kan staan en dat het feestje nog even kan doorgaan. Realiseren met wat je bezig bent. Maar daarnaast ook geen schrik hebben voor het onbekende en nieuwe grenzen. Ik stapte in dit verhaal met de gedachten dat grenzen lijnen in het zand zijn, en dat ik ze zelf kan hertekenen door gewoon 1 stap/rondje verder te gaan.


Ik trekte deze keer de lijn na 65 rondjes. Goed voor 435 km en 65 punten voor team België. Een serieuze nieuwe pr en een afstand die me nog steeds tot de verbeelding spreekt. Weeral enorm veel bijgeleerd op het vlak van ultralopen. Lopen door de dagen door en hoe mijn lichaam juist werkt. Weeral Kennis die ik kan meenemen naar mijn volgende uitdagingen. Welke deze gaan zijn dat zal de toekomst uitwijzen. Momenteel sta ik op de lijst om volgend jaar deel te nemen aan het individueel WK backyard ultra in de VS.

Nu eerst het lichaam nog wat laten uitrusten en even genieten en beseffen wat je deze keer toch weeral geflikt hebt😅🤣.

Om af te sluiten wil ik nog een welgemeende dankjewel zeggen aan iedereen die zijn bijdrage heeft geleverd aan dit alles. Organisatie, teamleden familie, het kineteam, supporters,.... jullie maken het backyard lopen tot wat het is voor me. DANKJEWEL

Contacteer de dplusdinsdag bende

---

Aarzel niet, je kan het. Voor dplusdinsdag Leuven contacteer je best Frank Gielen (strava), of Merijn Geerts (strava) via onze social media kanalen of via onze loop vriendjes. Voor dplusdinsdag Gent contacteer je best Dorian Kerkaert (gent@dplusdinsdag.be).
Bekijk onze avonturen lui uit je zetel via Instagram. Of Strijd virtueel mee voor het hoogtemeter klassement via onze dplusdinsdag strava club.