De Legends is een stevige race over een vochtig, modderig paadje dat zich over de gehele Ardennen strekt. Elk jaar probeert de organisatie deze wedstrijd nog wat uitdagender te maken, door hoogtemeters of afstand bij te kweken. En moesten ze het budget hebben, ze zouden sneeuwmachines van China laten overvliegen ✈️. Zo krijgen wij, de lopertjes, steeds de gelegenheid om te blijven groeien. Want je leert meer van een DNF dan van een geslaagde wedstrijd. 😓🤪 Aan goesting om te knallen geen gebrek, ik had bakken goesting mee, ne kilo of 5. Laten we maar wat uurtjes minder lopen dan vorig jaar. Het plan was om samen met Bram Malfliet aan een stevig tempo te starten en nadien niet al te zwaar te lanterfanten na de eerste nacht.

Naar CP1
We starten redelijk knalvast in een tof groepje met Bram Malfliet, Lander Debrabandere (winnaar Legends 2023), David Liviau (ex BK 100 km)en Giovanni Van Hullebus ( winnaar BUT). Na 10 minuten krijgen onze voetjes al een 2 sterren SPA behandeling door hun eerste van vele river crossings 🥴. We kruisen een gesloten hek 🔒, dus wij moeten van het pad af en de prikkeldraad over. Lander verdwijnt terwijl we de andere lopers één voor één over de draad helpen. Een kwartier later nog een prikkeldraad met een opstapje. Bram doet een officiële stijve harken move en stort zich naar achteren ipv naar voren, hilarisch en grappig 😹 . Zo lopen we met z'n drietjes verder. Bram, Tank en David die ook mede kapitein is van dplusdinsdag de vlaamse Ardennen 🥔. No Ourthe, no party zeggen ze weleens. De weg is weg, we krijgen een rivier 🌊donkerder dan de Styx op onze boterham. Het is echt wel de bedoeling dat we hier kleerscheuren op gaan doen 😑. Een standaard river crossing is natte voeten en natte kousen. Een LEGENDS river crossing is natte balletjes 🥴. Maar hersentjes op nul, filmen 📽️die handel en genieten van de maneschijn in de golven. Ik deel de beelden met het thuisfront om wat reacties uit te lokken, en men is danig onder de indruk🤘 . Eventjes met Evariest kunnen babbelen maar die gaat als een stoomtrein, na CP1 zien we hem niet meer terug.
Eenmaal in het checkpoint hebben onze voeten wat aandacht nodig van al dat snorkelen 🤿 in de Ardense rivièra . Bijvreten, chargen, tapen, föhnen, sokjes wisselen en hop weer in de natte schoentjes 🥴😆

Naar CP 2
Dit is de goorste (grootstste) afstand om te overbruggen. Een weerbarstige 73 km met de nodige hoogtemeters scheiden ons van de volgende warme zorgen van de Legends vrijwilligers. De eerste helling na de CP was alvast afschuwelijk steil. Claire Bannwarth knalt ons vlotjes voorbij. Ik kan overal goed mee, behalve bij een te hoge hellingsgraad. Dan gaat de tankse slakkenmodus 🐌 aan, gelukkig recupereer ik voldoende. David zegt dat zijn maag wat moeilijk doet en dat vreet krachten. Hij moet ons spijtig genoeg lossen. Zonde, want hij was een sterke compagnon. Bram en ik gaan de nacht in op zoek naar avontuur.

Het uitgestippelde parcours vertoont soms wat rare bokkesprongen en we laten ons vangen om in een reliëf tuintje te gaan spelen, foute keuze 🤷. Uiteindelijk lopen we een stukje met Ivo Steyaert (ex-winnaar van meerdere legends) mee. Na een lange afdaling is de weg weer verdwenen in een rivier. Ivo moet afhaken en op adem komen. De rest van deze etappe herinner ik me als tamelijk ver met een beetje knoeien en vervolgens een stevige herpakking.

Naar CP 3
Wederom zalige zorgen in de CP 🥳. We moeten ons warm aankleden, de schade aan onze voeten deftig nakijken en onze moed bijeen schrapen om de koude hoge veentjes op te zoeken. Tijdens het tapen sluit ik eventjes mijn ogen, heerlijk. Maar Harry de Vries heeft het door en brult in mijn lel : “Binnen niet slapen”.
Feitelijk willen we dit stuk aan 5 per uur doen, maar de venen zeggen meestal nee, doe maar op het gemak. De eerste kilometers met Brambo vlotten nogthans, maar we missen een brug 🌁. Zo moeten we een giga stuk teruglopen en we komen in een ander groepje terecht. Er lopen hier heel wat krakken bij elkaar. We spenderen de nacht door de Venen aan 4 km per uur. Dus wij 2 samen met David van den Bossche (2de man op het BK 24 uur 2024), Bram Castelein, Vincent Smets, Ivo, Jeremy Munaut (ex-winnaar 2020) en zijne maat op pad. De mannen navigeren heel goed, jammer genoeg willen ze slapen op het CP. Met pijn in het hart moeten we hun verleidelijke voorstel afslaan, slapen doen we wel als we oud zijn 🤦‍♂️.

Naar CP4
We nemen voldoende pauze in de CP, maar treuzelen niet. Plots hebben we Addie van der Vleuten (2des Legends 2020) mee. De eerste helling is nat en moordend tegelijk. Addie sprint fris als een hoentje 🦃omhoog, gelukkig mindert ie vaart op de top en kunnen we toch nog aanpikken bij mijnen Hollandse 🇳🇱🌷maat. We hebben onze eerste Legends samen heel veel uren samen doorgebracht en het deed deugd om hem er weer bij te hebben. De dag breekt aan en we tellen veel hellingen, maar de navigatie valt best mee. Addie doet alles mee op het gemakje en zit nonchalant te bellen 📞 terwijl Bram en ik toch een beetje moeten zwoegen 😏. Al bij al kabbelt de dag langzaam verder zeker als ik daar een streepje muziek aan toevoeg 🎶. We halen het laatste CP waar we snel vertrekken voor onze "eindspurt" kuch kuch💨.
In de CP zit een mooie delegatie dplusdinsdag lopertjes, altijd fijn. Maar onzen Bram hoest, kucht en reutelt een volledige portie pasta 🍝 saus uit zijn longen naar boven (groene), smakelijk. Dikke rochels die onze eetlust toch een klein beetje afremmen 🤢.

Naar de Finish
Eens vertrokken uit de CP moet Bram het nog harder bekopen💵. Nog meer sappen, nog meer dB 📢, het zijn praktisch hoest tornados. Van vorige CP's weten we dat dit na ongeveer 5 minuten zal stoppen, maar deze keer blijft de reutelparade verdacht lang duren. Is er iets meer aan de hand? In de volgende zeer steile beklimming aan “la buis” krijgt hij het zelfs benauwd 🤒. Bram is absoluut gene opgever, dus we gaan alle denkpistes af. Ja, we doen gekke dingen, maar het is niet de bedoeling onze gezondheid schade te berokkenen. Een korte rustpauze op een stronk helpt niet. Eens proberen slapen in de kant kan eventueel soelaas brengen. Ik moet Addie en Jan verder laten gaan. Ik houd de wacht bij Bram die 15 minuutjes gaat liggen om te slapen. Ook Jeremy Munaut passeert ons, maar ik fluister dat hij mag doorgaan. Na het hazenslaapje voelt Bram zich een tikkeltje beter en we besluiten het er weer op te wagen. Maar het is game over 🚫voor Bram vanaf de eerste helling na het viaduct. Hij besluit wijselijk om uit de race te stappen.

Ik hergroepeer met mezelf en schakel over op achtervolgingsmodus 🏃‍♂️. Door de relatieve rust met mijnen moedige buddie beschik ik weer over een fris onderstel en loop terug met power 🔋🔌in de beentjes. De tank is weer in beweging en binnen een half uur maak ik 3 slachtoffers. Eerst knal ik Jan, dan Jeremy en vervolgens Addie vlotjes voorbij. Deze high 🙌zo lang mogelijk volhouden is de boodschap, dus ik blijf op die verrekte gaspedaal trappen. Wie weet kom ik Merijn nog tegen.
Addie en Jeremy proberen aan te haken. Spijtig genoeg protesteren Addie's voetjes. Maar Jeremy geeft zich niet zomaar gewonnen, hij blijft me achtervolgen. We besluiten dan maar samen de laatste nacht in te gaan. Jeremy wou vooral niet alleen langs de oevers van de Ninglespo verdwalen en ik geef hem groot gelijk ✌️. We lopen tamelijk snel over alle brokstukken van het parcours, dit pad begint minder en minder op een weg te lijken. Dit is het natste, meest onlogische stuk van heel het parcours. Na de heerlijke krokskes van chez Ingo beginnen we aan het laatste stukje Legends. Daar waar het venijn en de staart samenkomen🤷. Het gaat hier van geen meter vooruit. Elke keer als Jeremy een vraag over de navigatie stelt zeg ik gewoon "oui" of "peut-etre" 🙂 Zodoende overbruggen we 16 km aan een tempo van 3 of 3,5 per uur. Dan herkennen we weer wat echte wegen en begin ik er weer plezier in te krijgen. Jeremy en ik zijn inmiddels een goed geolied team.

Als ik vraag om de laatste kilometers nog wat te lopen, schudt Jeremy zijn hoofd van nee. Blijkbaar doet zijne goesting nog een bekke pijn. Ik trek dus nog eventjes solo ten strijde om een mooie eindtijd te verzekeren. Elf km met 360 hoogtemeters, dat met lukken. Na 1 km zegt mijn horloge deze profetische woorden : "battery low, 1 hour left" 😤. Lap en mijn wandel-gps zit in de dropbag. Ik ren voor mijn leven en kom nog tamelijk goed vooruit. Maar met nog 2 a 3 km te gaan is het plots stil rond mijn pols😖. Horloge plat, regen op het scherm en gsm nog maar 14%, fiesta totale🤯. Ik bel met Patrick van het safety team om de weg te vragen, want de tracking op mijn gsm is compleet onbruikbaar door de regendruppels. Maar het lot lacht me toe, het is slechts rechtdoor omhoog en dan zou ik de finish moeten zien. Voor de veiligheid bel ik ook mijn lieve vrouwtje op en zij leidt me nog langs een tricky kruispunt om 4 u snachts. Merci zoeteke x 😘.
En ja hoor na 58 uur en 2 minuutjes mogen de schoenen aan de haak. Mijn lijf deed zijn werk en ik mag gaan zitten. Merijn was de enige die wakker was om me op te wachten , maar ook hij lag voorover gebogen te slapen 🙂 Zo lief.

bedankt aan alle teen fluisteraars

Bedankt aan de organisatie om het zo moeilijk te maken🤩. Zo een zalige vrijwilligers en zo een glibberige paden. Zo een lekker eten en zo veel stenen om te verteren. Zo een vriendelijke gezichten op de checkpoint, maar ons geen warme matje gunnen binnen. Misschien good cop, bad cop? Ik weet het niet, maar ik ben fan van dit avontuur. Bedankt aan mijn gezin dat ze me zo steunen. Bedankt aan alle teenfluisteraars, intapereirs, koks, motivators veiligheidsmensen en tassendragers om alles op wieltjes te laten rollen. Zodat de lopers zo vlot mogelijk kunnen DNFfen, of tegen de verwachting in toch kunnen finishen 🙂 En 4 Legends op 4 deelnames is lang geen slechte score. En 7 de plaats ook niet. Ik ben enorm fier op mijn trouwe voetjes en beentjes die de grillen van mijn brein inwilligen. See you on the trails. Tank