Ik ben Ceylan Tosun

Mad11 / 2026-02-07
Mijn eerste trailwedstrijd 🏔️ Er zijn van die momenten waarop je voelt: dit ga ik nooit vergeten. Mijn eerste trailwedstrijd was er zo één. Niet alleen omdat het fysiek uitdagend was, maar vooral omdat het een persoonlijke overwinning werd – op twijfel, spanning en mijn eigen grenzen. De aanloop De beslissing om deel te nemen kwam eigenlijk vrij laat. Slechts één week op voorhand had ik me ingeschreven voor de wedstrijd. Er was geen specifieke voorbereiding, geen extra trainingen – niets. Door mijn werk slaap ik sowieso al niet altijd even goed, maar toch wilde ik dit doen. Iets in mij zei dat ik het mezelf moest gunnen, ook al was het niet het ‘perfecte’ moment. De wedstrijddag Het was vroeg opstaan, vroeger dan wat voor mij comfortabel is. Met weinig slaap en een hoofd vol gemengde gevoelens stond ik toch aan de start. Opgeven was geen optie. Dit was mijn eerste trailwedstrijd, en alleen al daar staan voelde als een overwinning op zich. Onderweg Het parcours was alles wat ik had gehoopt en gevreesd: smalle bospaadjes, pittige klimmetjes, technische afdalingen en momenten waarop mijn benen duidelijk lieten weten dat dit geen gewone loop was. Er waren stukken waarop ik me sterk voelde, bijna zwevend, en momenten waarop ik moest vertragen en bewust blijven ademen. Op de 34ste kilometer ging het mis. Tijdens een afdaling viel ik hard. Het was zo’n val waarbij alles even stilvalt. Ik voelde mijn benen, en vooral mijn buik, fel scheuren van de pijn. Even bleef ik liggen, met duizend gedachten tegelijk: Is dit het einde? Kan ik nog verder? Toen ik rechtkrabbelde, voelde ik hoe zwaar mijn lichaam was geworden. Elke beweging deed pijn. Maar diep vanbinnen wist ik één ding heel zeker: blijven stilstaan zou me alleen maar dieper in de pijn trekken. Dus koos ik ervoor om verder te gaan. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat opgeven op dat moment geen optie voelde. Stap voor stap, met pijn, maar ook met koppigheid en wilskracht, ging ik verder. Wat me het meest bijblijft, is de sfeer. Aanmoedigingen van vrijwilligers, een kort knikje of glimlach van andere lopers – iedereen zat in zijn eigen strijd, maar toch samen. De finish Toen de finish in zicht kwam, voelde ik vooral ongeloof en trots. Tegen alle verwachtingen in had ik het gehaald. Niet alleen gefinisht, maar ook met een resultaat dat ik vooraf nooit had durven dromen: 4de vrouw overall en 2de in mijn leeftijdscategorie. Het ging niet om tijden of cijfers, maar dit maakte het moment extra bijzonder. Na alles wat onderweg gebeurde – de vermoeidheid, de val, de pijn – voelde deze finish als een beloning voor niet opgeven. Wat ik meeneem Deze eerste trailwedstrijd was geen eindpunt, maar een begin. Ik heb geleerd dat ik meer kan dan ik denk, dat tempo loslaten soms nodig is, en dat mentale kracht je verder brengt dan je ooit verwacht. Zelfs wanneer het pijn doet. Eén ding weet ik zeker: dit smaakt naar meer. 🌲🏃‍♀️ Op naar het volgende avontuur.